Sunday, 21 May 2017

ಬೆಳದಿಂಗಳ ಕೋಲು - ಚಂದ್ರು ಎಂ ಹುಣಸೂರು


ಮೊನ್ನೆೆ ಕಲ್ಲೂರಿಗೆ ಹೋಗಬೇಕಾಯ್ತು. ಕೆ ಆರ್ ನಗರದ ಮುಂಜಾನೆ 8 ಗಂಟೆಯ ಟ್ರೈನು ಮೈಸೂರಿನೆಡೆಗೆ ಹೋಗುವಾಗ ನಡುವೆ 20 ನಿಮಿಷ ಪ್ರಯಾಣದಲ್ಲಿ ಸಿಕ್ಕಿಿಬಿಡುವ ಮಣ್ಣಿಿನ ಗೋಡೆ, ಕೈಯಂಚು, ಗಲ್ಲಿಗಳಿರುವ ಒಂದು ಸಾಮಾನ್ಯ ಹಳ್ಳಿಿ. ಮೈಸೂರಿನ ಸಿಟಿ ಬಸ್ಟ್ಯಾಾಂಡಿನಿಂದ ಬಸ್ಸಿಿನಲ್ಲಿ ಬಂದರೆ ಮುಕ್ಕಾಾಲು ಗಂಟೆ ಪ್ರಯಾಣ. ಈ ಪ್ರಯಾಣದ ಸಮಯ ನಿಗಧಿಯಾಗಿದ್ದು ಇದೀಗ ನಾನು ಎಂ ಎ ಓದಿದ ತಿಳುವಳಿಕೆಯಿಂದಲ್ಲ. ಬಾಲ್ಯದ ಓಡಾಟದಿಂದ. ಏಕೆಂದರೆ ಈಗೀಗ ಟ್ರೈನಿನಲ್ಲಿ ಹೋಗೋದು, ಬಸ್ಸಿಿನಲ್ಲಿ ಹೋಗೋದು ಕಡಿಮೆಯಾಗಿ ’ಅವಶ್ಯ’ವಿದ್ದಾಾಗ ಒಂದು ಕರೆ ಮಾಡಿಬಿಡೋದು, ಇನ್ನೂ ’ಅನಿವಾರ್ಯ’ವಿದ್ದಾಾಗ ಬೈಕಿನಲ್ಲಿ ಹೋಗೋದು ಜಾಸ್ತಿಿಯಾಗಿದೆ. ಅಲ್ಲದೆ ಅವ್ವನ ಮನೆಗೆ ಹೋಗಬೇಕು ಅಂದರೆ ಈಗ ’ಕಾರಣ’ಬೇಕಿದೆ. ಹಬ್ಬ, ಮದುವೆ, ಆಪ್ತರ ಸಾವು ಇವಕ್ಕೆೆ ಮಾತ್ರ ಅವ್ವನ ಮನೆ ಬದುಕುತ್ತಿಿದೆಯಾ ಅನಿಸೋಕೆ ಶುರುವಾಗಿದೆ. ಸುಮ್ಮನೆ ಹೋಗಿ ಮಗಳ ಮನೆ ಬೆಳೆದ ಅವರೆಕಾಯಿ ಕೊಡಲೋ, ಅವ್ವನಿಗೆ ಉಷಾರಿಲ್ಲದ ಕಾರಣಕ್ಕೋೋ, ನೋಡಬೇಕು ಎನಿಸಿದ್ದಕ್ಕೋೋ, ತಪ್ಪದೆ ಮಾರ್ಲಮಿಗೋ(ಪಿತೃಪಕ್ಷ ಹಬ್ಬ), ಯಾವ್ಯಾಾವುದಕ್ಕೋೋ ಹೋಗುವುದು ತೀರಾ ಸಾಮಾನ್ಯವಾದ, ನಮ್ಮ ಆಗಮನ ಅವ್ವನಿಗೆ ವಿಶೇಷವೆನಿಸದ ಅವ್ವನ ನೋಟದಲ್ಲಿ ಬದಲಾವಣೆ ಬಯಸದ ಮಮತೆ ಈಗ ಹೀಗಾಗಿದೆ!. ಈ ಬಾಂಧವ್ಯದ ನಿಷ್ಠೂರ ಕರ್ಮಕ್ಕೆೆ ನೇರ ಕಾರಣ ನಾನು ಬೆಂಗಳೂರಿಗೆ ಬಂದದ್ದೆೆ! ಅದಿರಲಿ. ಅವ್ವ ಅಂದರೆ ತಾಯಿಯ ತಾಯಿ. ರುಕ್ಮಿಿಣಿ ಅವಳ ಹೆಸರು. ಜೀವನದುದ್ದಕ್ಕೂ ಹೋರಾಡಿ ಹೋರಾಡಿ ಅವರಿವರಿಂದ ಅನ್ನಿಿಸಿಕೊಂಡು ಇದೀಗ ಎಂಟತ್ತು ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆ ಗಂಡನನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡು ತನ್ನ ಮೂರು ಮಕ್ಕಳಲ್ಲಿ ಕೊನೆಯ ಮಗಳು ಗಂಡನನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಬರುವಾಗ ಕಾಣಿಕೆಯೆಂಬಂತೆ ಬಂದ ಆ  ಮಗುವನ್ನು ಸಾಕಿ ಇಂದು ರುಕ್ಮಣ್ಣಿಿಯ ಮೊಮ್ಮಗ ಅನ್ನುವಂತೆ ಮಾಡಿ ಅವನೂ ಎದೆಯೇರಿಸಿ ಕಂಠ ಜೋರುಮಾಡುವಾಗ ಗುದಿಯುವ ಮನಸಾದರೂ ಎದೆಗಾರಿಕೆಗೆ ಮುಪ್ಪಾಾಗಿದೆ ಅನಿಸತೊಡಗಿ ಸೋಲುವ ಮಟ್ಟಕ್ಕೆೆ ಬಂದ ಮುದಿ ಜೀವ. ಆ ನನ್ನ ಅವ್ವನ ಮತ್ತು ನನ್ನ ಬದುಕಿನ ಹೊನಲಾಗಿ ಈ ನೆನಪು.

ಈಗ ಹೋದರೂ ಹಾಗೆಯೇ ಅಂದಿನಂತೆಯೇ ಹಂಬಲಿಸುತ್ತಾಾಳೆ. ನಾನು ಮೊಲೆ ಹಾಲಿನಿಂದ ಸರಿದಿದ್ದ ಕರುವಿನಂತೆ ಹೋಗದಿದ್ದರೂ ಅವಳು ಕಳೆದ ಕರುಳಿನ ಬಳ್ಳಿಿ ಬಳಿಯಾದಷ್ಟೇ ಹಿಗ್ಗುತ್ತಾಾಳೆ. ಅದನ್ನೆೆಲ್ಲ ನೆನೆದು ನನಗೆ ಉಕ್ಕಿಿಬಂದ ಸಂಕಟಕ್ಕೆೆ ಬರೆದ ಸಾಲುಗಳಿವು. ತೀರಾ ಖಾಸಗೀ ಎನಿಸಿದರು ಇನ್ನೊೊಬ್ಬರೊಂದಿಗೆ ಹಂಚಬೇಕೆನಿಸುತ್ತದೆ. ಪುನಃ ಪುನಃ ಹತ್ತಿಿರವಿದ್ದ ನೆನಪುಗಳನ್ನು ಹತ್ತಿಿರಕ್ಕೆೆ ಕರೆಯಬೇಕೆನಿಸುತ್ತದೆ. ಅವಳು ಮುದಿಯಾಗಿದ್ದಾಾಳೆ, ನಾನು ಬೆಳೆದಿದ್ದೇನೆ.
ನನಗೆ ಸರಿಯಾಗಿ ಗೊತ್ತಿಿಲ್ಲದಿದ್ದರೂ ಅಂದಾಜು ಎರಡು ವರ್ಷದವನಾಗಿದ್ದಾಾಗ ಕಲ್ಲೂರಿಗೆ ಹೋದೆನೇನೋ. ಅವ್ವ ಮತ್ತು ಅಯ್ಯ ಇಬ್ಬರೂ ಬಂದು ಕರೆದೊಯ್ದಿಿದ್ದರಂತೆ. ಅಲ್ಲಿಂದ ನಾನು ಒಂದನೇ ತರಗತಿಗೆ ಸೇರುವವರೆಗೂ ಆ ಹಸಿ ಹಸಿ ಬಾಲ್ಯ ಕಲ್ಲೂರಿನಲ್ಲೇ ಕಳೆಯಿತು. ಸ್ವರ್ಗದಂತೆ ಬಾಸವಾಗುವ ಆ ನನ್ನ ಅವ್ವನ ಮನೆ ಕೈಯ್ಯಂಚಿನದ್ದು. ಇಂದಿಗೂ ಹಾಗೇ ಇದೆ. ಅದು ಬದಲಾಗಿದ್ದರೆ ಮುಖವನ್ನು ಪ್ಲಾಾಸ್ಟಿಿಕ್ ಸರ್ಜರಿ ಮಾಡಿಸಿಕೊಂಡ ತಾಯಿಯನ್ನು ಮಗು ವಿಚಲಿತನಾಗಿ ನೋಡುವಂತೆ ನಾನು ನೋಡುತ್ತಿಿದ್ದೆೆ. ಅದು ಬದಲಾಗಲಿಲ್ಲ. ಬದಲಿಗೆ ಬಾಲ್ಯದ ಗೆಳತಿ ಪಕ್ಕದ ಮನೆಯ ಜಯಂತಿಯ ಮನೆಯೂ ನನ್ನವ್ವನದೆ ಆಗಿದೆ. ಕೂಡಿಟ್ಟ ಚಿಲ್ಲರೆ ಚಿಲ್ಲರೆಯಿಂದ ಸ್ವಲ್ಪ ಸಾಲವನ್ನೂ ಮಾಡಿ ಕೊಂಡುಕೊಂಡು ವಾಸವಿದ್ದಾಾಳೆ. ಅದೆಷ್ಟೇ ಬದುಕಿನ ಹೊಡೆತಗಳಿಗೆ ಸಿಕ್ಕರೂ ಅವಳು ಮಾಗಿದಳೇ ಹೊರತು ಹೊಡೆತಗಳಿಗೆ ಕುಗ್ಗಲಿಲ್ಲ. ಹೊಲ, ಮನೆ ಅಂತ ಓಡಾಡಿದವಳು ಇಂದಿಗೂ ಓಡಾಡುತ್ತಲೇ ಇದ್ದಾಾಳೆ.

ನಾನು ನೋಡುವಂತೆ ಅವ್ವನ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಸ್ವಲ್ಪ ಸ್ವಲ್ಪ ಬದಲಾವಣೆಯಾಗಿದೆ. ಸೀಮೆ ಎಣ್ಣೆೆ ದೀಪದ ಜೊತೆಗೆ ಕರೆಂಟು ಬಂದಿದೆ, ಎಲ್ ಜಿ ಟಿವಿಯಲ್ಲಿ ಧಾರಾವಾಹಿಗಳು ರಾರಾಜಿಸುತ್ತವೆ, ಸೀರೆಗಳು  ಬೀರಿಗೆ ಶಿಫ್ಟಾಾಗಿವೆ, ಕಾಫಿ ಗ್ಯಾಾಸ್ ಸ್ಟೌೌನಲ್ಲಿ ಉಕ್ಕುತ್ತದೆ, ಮನೆಯ ಹೊರಗೆ ಟಾಯ್ಲೆೆಟ್ ನಿಂತಿದೆ, ಮೊಮ್ಮಗ ಬೆಳೆದಿದ್ದಾಾನೆ, ಅವ್ವನ ಹೊಸ ಕನ್ನಡಕ ಹೊಳೆಯುತ್ತದೆ, ತಾತನ ನಗುಮುಖದ ಗೋಡೆಯ ಫೋಟೋ ಉತ್ಸಾಾಹಿಯಾಗಿದೆ, ಊಟದ ಕೋಣೆ ಕೊಂಡ ಹೊಸ ಮನೆಯಲ್ಲಿದೆ, ಹೊಸ ಹಸು ಕರುವಿನೊಂದಿಗೆ ಹೆಜ್ಜೆೆ ಸಪ್ಪಳ ಮಾಡುತ್ತದೆ, ಕಬ್ಬಿಿಣದ ಕುರ್ಚಿಯ ಸಹೋದ್ಯೋೋಗಿಯಾಗಿ ಒಂದು ಸೋಫಾ ಬಂದಿದೆ, ಇವೆಲ್ಲವನ್ನು ನೋಡುತ್ತಾಾ ನನ್ನ ಕಣ್ಣುಗಳು ಹೊಸದಾಗಿವೆ!
ಒಂದು ಸೊನಾಟ ಕಂಪನಿಯ ಗೋಡೆ ಗಡಿಯಾರದ ಮೇಲೆ ಎರಡು ಸಣ್ಣ ಪ್ಲಾಾಸ್ಟಿಿಕ್ ಗೊಂಬೆಗಳು ಅದೆಷ್ಟೋೋ ಬಾರಿ ನಮ್ಮಿಿಂದ ಕದಿಯಲ್ಪಟ್ಟು ಮರಳಿ ಉಳಿದಿವೆ. ಆ ಗಡಿಯಾರ ಗಂಟೆಗೊಮ್ಮೆೆ ರಾಗ ಹಾಡಿ ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ಎಷ್ಟು ಗಂಟೆಯೋ ಅಷ್ಟು ಬೆಲ್ ಮಾಡಿ ಶಾಂತಿಯಾಗುತ್ತದೆ. ಕೆಳಗಿಳಿಯಲು ಆಸಕ್ತಿಿಯಿಲ್ಲದ ಕಬ್ಬಿಿಣದ ಚೇರೊಂದು ಗೋಡೆಯಲ್ಲಿ ಮೊಳೆಯನ್ನು ಹಿಡಿದು ನಿಂತಿದೆ. ಆ ಅಟ್ಟದಲ್ಲಿ ’ಮಾವಿನ ಹಣ್ಣು’ಗಳು ಹಣ್ಣಾಾಗುತ್ತಿಿದ್ದವು, ತೆಂಗಿನ ಕಾಯಿಗಳು ಕೊಬ್ಬರಿಯಾಗುತ್ತಿಿದ್ದವು, ಮಾರ್ಲಾಮಿ ಹಬ್ಬದಲ್ಲಿ ಮಾಡಿದ ಬಗೆ ಬಗೆ ತಿಂಡಿಗಳು ಅಟ್ಟಲೇರಿ ಎಡಗೆಯಲ್ಲಿ ಕಾಯುತ್ತಿಿದ್ದವು, ಅಳುಗುಣಿಮಣೆ ಕಣ್ಣಿಿಗೆ ಕಂಡರು ಬಳಸದೆ ಬಂಜೆಯಾಯಿತು. ಇವೆಲ್ಲದರ ಜೊತೆಗೆ ಹೆಚ್ಚಾಾಗಿ ಕಾಡುವ ನನ್ನ ಅಮ್ಮನ ಶಾಲೆಯ ದಿನದ ಓದಿನ ಪುಸ್ತಕಗಳು ತುಂಡುಗೋಡೆಯ ಮೇಲೆ ಇಂದಿಗೂ ಜೀವಂತವಿರೋದು. ಅಂದಿನ ಕನ್ನಡ ಪಾಠಗಳನ್ನು ಇಂದು ನಾನು ಹೋದಾಗಲೆಲ್ಲ ತಿರುವಿ ನೋಡುತ್ತೇನೆ. ಗಣಿತದ ಸರಣ ಲೆಕ್ಕಗಳನ್ನು ಬಿಡಿಸುತ್ತೇನೆ. ಪುಸ್ತಕದ ಸಣ್ಣ ಗಾತ್ರ ನೋಡಿ ಈಗ ನನ್ನ ಪುಸ್ತಕಗಳಿರುವ ದಪ್ಪವನ್ನು ನೆನೆದು ಕರುಬುತ್ತೇನೆ. ಅಮ್ಮನ ಪುಸ್ತಕಗಳ ಕಟ್ಟಿಿನಲ್ಲಿ ತಾತನ ತಂದೆಯ ಒಂದು ಪುಸ್ತಕ ಇದೆ. ಅದೂ ಎಂದಿಗೂ ತೀರದ ಕುತೂಹಲವಾಗಿ ನನ್ನಲ್ಲಿ ಉಳಿದಿದೆ. ಸ್ವಾಾತಂತ್ರ್ಯ ಪೂರ್ವದಲ್ಲಿಯೇ ನನ್ನ ವಂಶವೃಕ್ಷ ಕಲಿಕೆಗೆ ಅನುವಾಗಿತ್ತಾಾ ಅಂತ! ಆ ನನ್ನ ತಾತನ ಅಪ್ಪನ ಹೆಸರು ಸಣ್ಣತಿಮ್ಮಶೆಟ್ಟಿಿ. ಅವರ ಒಂದು ನೋಟ್‌ಬುಕ್‌ನಲ್ಲಿ   ’ಇದು ಸಣ್ಣತಿಮ್ಮನ ಪುಸ್ತಕ, ಯಾರೂ ಮುಟ್ಟಕೂಡದು’ ಅಂತ ಅವರೇ ಬರೆದುಕೊಂಡಿರೊ ಕೈ ಬರಹ ನೋಡೋಕೆ ಎರಡು ಕಣ್ಣು ಸಾಲದು.

ರಾತ್ರಿಿ ಊಟ ಮುಗಿದ ಮೇಲೆ ಆಗತಾನೆ ಚಾಪೆಯಲ್ಲಿ ಮಲಗಿ ಅವ್ವನಿಂದ ಹೊಸ ಕಥೆ ಪ್ರಾಾರಂಭವಾಗುತ್ತಿಿದ್ದಂತೆ ಗಾರೆ ಮೇಸ್ತ್ರಿಿಯಾಗಿದ್ದ ಶ್ರೀನಿವಾಸಯ್ಯ ಅಂದರೆ ನನ್ನ ತಾತ ಬರುತ್ತಿಿದ್ದರು. ಅವರ ಹೆಜ್ಜೆೆ ಸಪ್ಪಳ ಕೇಳುತ್ತಿಿದ್ದಂತೆ ಕನಸಿಂದ ಎಚ್ಚೆೆತ್ತವನಂತೆ  ಕೂತುಬಿಡುತ್ತಿಿದ್ದೆೆ. ಬೇಕರಿಯ ಸ್ವೀಟ್ ಬ್ರೆೆಡ್ಡು(ಈಗಿನ ದಿಲ್ಪಸನ್), ಕಾರ(ಮಿಕ್ಸ್ಚರ್), ಕಬ್ಬಿಿನ ಜಲ್ಲೆೆ, ಕಡ್ಲೆೆಪುರಿ-ಹೀಗೆ  ಏನಾದರೊಂದು ಅವರ ಕೈಯ್ಯಲ್ಲಿರುತ್ತಿಿತ್ತು. ಬಂದು ಕದ ತಟ್ಟುತ್ತಿಿದ್ದಂತೆ ನಾನೇ ರಾಡನ್ನು ಸರಿಸಿ ಕದ ತೆರೆದು ಅಯ್ಯನ ಅಂಗೈ ನೋಡುತ್ತಿಿದ್ದೆೆ. ಅದೊಂದು ಅಭ್ಯಾಾಸವೇ ಆಗಿಹೋಗಿತ್ತು. ಬಂದವರಿಗೆ ಅವ್ವ ಉಣ್ಣಲು ಅಣಿಮಾಡುವಳು. ನಾನು ಪೊಟ್ಟಣ ತೆರೆದು ಮುಕ್ಕಲು ಶುರುಮಾಡುತ್ತಿಿದ್ದೆೆ. ತಿಂದು ಮುಗಿಸುವುದರೊಳಗೆ ಅಯ್ಯನದೂ ಊಟ ಆಗುತ್ತಿಿತ್ತು. ನನ್ನ ಎಡಕ್ಕೆೆ ಅವ್ವ, ಬಲಕ್ಕೆೆ ಅಯ್ಯ ಮಲಗುತ್ತಿಿದ್ದರು. ದೀಪ ಆರಿ ಕತ್ತಲು ಗಪ್ ಎಂದು ಹಾಜರಾಗುತ್ತಿಿತ್ತು. ಸೀಮೇಎಣ್ಣೆೆಯ ದೀಪದ ಕಂಟಿನ ವಾಸನೆ ತೆಳ್ಳಗೆ ಬರುತ್ತಿಿತ್ತು. ಅವ್ವ ಮತ್ತು ಅಯ್ಯನ ಒಂದೇ ಕಂಬಳಿಯ ಸೇತುವೆಯಡಿಯಲ್ಲಿ ನಾನು ಬೆಚ್ಚಗಿರುತ್ತಿಿದ್ದೆೆ. ಸುಮ್ಮನೆ ಮಲಗುತ್ತಿಿದ್ದ ನನ್ನ ಮೇಲೆ ಒಂದು ಕೈ ಬರುತ್ತಿಿತ್ತು. ನನ್ನ ಕಾಲು ಇಬ್ಬರಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬರ ಮೇಲೆ ಪಾಚುತ್ತಿಿತ್ತು. ಉಸಿರುಗಳು ಮಾತ್ರ ಕತ್ತಲ ಪ್ರಪಂಚದಲ್ಲಿ ತಿರುಗುತ್ತಿಿರುವಂತೆ ಅನಿಸುತ್ತಿಿತ್ತು. ಈಗ ಅವ್ವ ಮತ್ತು ಅಯ್ಯ ಮಾತಾಡಲು ಶುರುಮಾಡುತ್ತಿಿದ್ದರು. ಮುಖ್ಯವಾಗಿ ನನ್ನ ಅಮ್ಮನ ವಿಚಾರವಿರುತ್ತಿಿತ್ತು. ಹಣಕಾಸು, ಸಾಲ, ಬಡ್ಡಿಿ, ಹೊಲ, ಹಸು, ಹಾಲು, ಕೂಲಿ, ಸಂತೆಗಳು ಅವರ ಮಾತಿನಲ್ಲಿ ನಳನಳಿಸುತಿದ್ದವು. ನಾನು ಮಲಗಿದ್ದೇನೆ ಅಂದುಕೊಂಡ ಅವರು ನನ್ನ ಬಗ್ಗೆೆ ಮಾತಾಡಲು ಶುರುಮಾಡುತ್ತಿಿದ್ರು. ’ಮೊಗ ಯಾಕೊ ಖಾಯಿಲೆ ಬಿದ್ದೋೋಯ್ತು, ಅವ್ರಪ್ಪ ಏನಂದಾರೋ, ಸಿಸ್ವಾಾರಕ್ಕೆೆ ಹೋಗಿದ್ನ, ಊಟ ಮಾಡಿದ್ನ, ಈ ಸಲ ಸ್ಕೂಲಿಗೆ ಆಕಬೋದು, ಇಲ್ಲೆೆ ಸೇರ‌್ಸಕ್ಕೆೆ ಬ್ಯಾಾಡ ಅಂದರೇನೊ- ಅಂತೆಲ್ಲ ಮಾತನಾಡಿ ಮೆಲ್ಲಗೆ ಚಂದ್ರ, ಮೊಗ ಎನ್ನುತ್ತಾಾ ನಾನು ಎಚ್ಚರವಾಗಿರುವೆನಾ ಟೆಸ್‌ಟ್‌ ಮಾಡುತ್ತಿಿದ್ದರು. ನಾನು ಎಚ್ಚರವಿದ್ದು ಎಷ್ಟೋೋ ಬಾರಿ ಮಾತನಾಡುತ್ತಿಿರಲಿಲ್ಲ. ಆಗ ಮಾತು ಶುರುಮಾಡೋದು ನನ್ನ ಕತ್ತಲ ಗವಿಯ ಲೋಕಕ್ಕೆೆ ಉಚಿತವಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಕತ್ತಲಲ್ಲಿ ಆರಾಮಾಗಿ ಮಾತಾಡುವ ದೈರ್ಯವೂ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಒಂದೆರೆಡು ಬಾರಿ ಮೆಲ್ಲಗೆ ಉಸುರಿ ಸುಮ್ಮನಾಗುತ್ತಿಿದ್ದರು. ಎಲ್ಲರಿಗೂ ನಿದಿರೆ ಅತ್ತುವ ಸಮಯ. ಇವರ ಮಾತುಗಳ ನಡುವೆ ಅಗೋಚರ ವೀಕ್ಷಕನಾಗಿದ್ದ ನಾನು ಕೈಯ್ಯಂಚಿನ ನಡುವೆ ಬರುವ ಚಂದಿರನ ಬೆಳದಿಂಗಳ ಕೋಲುಗಳನ್ನು ಹೆಚ್ಚಾಾಗಿ ನೋಡುತ್ತಿಿದ್ದೆೆ. ಅವು ದಿನವೂ ಒಂದೇ ಜಾಗಕ್ಕೆೆ ಬೀಳುತ್ತಿಿದ್ದವು. ಆ ಕೋಲುಗಳಲ್ಲಿ ಯಾವುದೋ ಸಣ್ಣ ಬಿಂದುಗಳ ಸೈನ್ಯ ದಂಡೆತ್ತಿಿ ಸಾಗುತ್ತಿಿರುವಂತೆ ಧೂಳಿನ ಕಣಗಳು ಜಾರುತ್ತಿಿದ್ದವು. ಬೆಳದಿಂಗಳ ಕೋಲು ಬಿದ್ದ ಕೆಲವು ಜಾಗ ಬೆಳಗಿನ ದಿನಕ್ಕಿಿಂತ  ರಾತ್ರಿಿಯಲ್ಲಿ ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತಿಿದ್ದವು. ಅಟ್ಟದ ಮೇಲಿನ ಏಣಿಯನ್ನು ಹಾದು ಬರುವ ಕೋಲುಗಳನ್ನುಲೆಕ್ಕ ಹಾಕುತ್ತಿಿದ್ದೆೆ. ಲೆಕ್ಕ ಸಿಗುತ್ತಿಿರಲಿಲ್ಲ. ದೊಡ್ಡ ಕೋಲುಗಳು ಗಣನೆಗೆ ಬಂದರೂ ತೀರಾ ಚಿಕ್ಕ ಕೋಲುಗಳು ಸಾಕಷ್ಟಿಿರುತ್ತಿಿದ್ದವು. ನೋಡಿದಷ್ಟು ಹೆಚ್ಚಾಾಗುತ್ತಿಿದ್ದವು. ಉಸಿರುಗಳು ಜೋರಾಗಿ ಗೊರಕೆಯಾಗಿ ಮಾರ್ಪಾಡುವ ಹೊತ್ತಿಿಗೆ ನನಗೆ ಹೇಗೆ ನಿದಿರೆ ಬರುತ್ತಿಿತ್ತೋೋ ಕಾಣೆ, ಕಣ್ತೆೆರೆದಾಗ ಒಬ್ಬನೇ ಮಲಗಿರುತ್ತಿಿದ್ದೆೆ. ಬೆಳದಿಂಗಳ ಕೋಲುಗಳು ಮಾಯವಾಗಿ ಬೆಳಕ ಕೋಲುಗಳು ಅಷ್ಟು ಜನಪ್ರಿಿಯವಾಗುತ್ತಿಿರಲಿಲ್ಲ.

ಅವ್ವ ನನಗೆ ವಿಶೇಷ ಶಕ್ತಿಿಯಾಗಿ ಅಪ್ರತಿಮ ಸ್ವಾಾಭಿಮಾನಿಯಾಗಿ ಹೋರಾಟಪರ ಸ್ವಭಾವದವಳಾಗಿ ನಿಲ್ಲುತ್ತಾಾಳೆ. ಬದುಕಿನುದ್ದಕ್ಕೂ ದುಡಿದವಳು ಸಾಲದಲ್ಲಿ ಸಾಕಷ್ಟು ಬೆಂದಿದ್ದಾಾಳೆ. ಅಯ್ಯ ಮಾಡುತ್ತಿಿದ್ದ ಸಾಲಗಳಿಗೆ ಅದೆಷ್ಟೋೋ ಬಾರಿ ತಾ ನಿಂತು ಜವಬ್ದಾಾರಳಾಗಿ ಅವರಿಂದ ಅನ್ನಿಿಸಿಕೊಂಡು ತೀರಾ ಹೊಲಸಾಗಿ ಮಾತನಾಡಿದ ಸಿರಿವಂತರಿಗೆ ತಾನೂ ತಕ್ಕನಾದ ಅಶ್ಲೀಲ ಪದಗಳಿಂದ ಜಗಳವಾಡುತ್ತಾಾ ತನ್ನವರನ್ನು ಉಳಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದಾಾಳೆ. ಹೊಲದಲ್ಲಿನ ತಡಣಿ ಸೆತ್ತೆೆಯನ್ನು ಒಬ್ಬಳೇ ಕಿತ್ತಿಿದ್ದಾಾಳೆ. ಹಲಸಿನ ಹಣ್ಣನ್ನು ತೊಳೆ ತೊಳೆ ಬಿಡಿಸಿ ಮಾರಿದ್ದಾಾಳೆ. ಕೆ ಆರ್ ಎಸ್ ಸಂತೆಯಲ್ಲಿ ತೆಂಗಿನಕಾಯಿ, ಪರಂಗಿ ಹಣ್ಣು, ತಡಣೀಕಾಳು, ರಾಗಿಯನ್ನು ಮಾರಿದ್ದಾಾಳೆ. ಅರ್ಧ ಕೆ.ಜಿ ಮಾಂಸವನ್ನು ತಂದು ಕೇವಲ ಸಾಂಬರಿನಲ್ಲಿ ತೃಪ್ತಿಿಯಾಗಿದ್ದಾಾಳೆ. ಮಸೀದಿಯ ಸಾಬರಿಂದ ಹಸಿರು ತಾಯತ ಬಿಗಿಸಿ ನನ್ನ ಜ್ವರ ಓಡಿಸಿದ್ದಾಾಳೆ. ಬಿಸಿಲು ಹೆಚ್ಚಾಾದಾಗ ಸೆರಗಿನಿಂದ ತಲೆ ಸುತ್ತಿಿಕೊಂಡು ಸಂತೆ ಮುಗಿಸಿದ್ದಾಾಳೆ. ಹವಾಯಿ ಚಪ್ಪಲಿಯಲ್ಲೇ ಎಲ್ಲಾಾ ಮದುವೆ ಮಾಡಿದ್ದಾಾಳೆ, ನೋಡಿದ್ದಾಾಳೆ. ಬೇರೆಯವರ ಬೆಳೆ ನೋಡಿ ತನ್ನೊೊಳಗೇ ಉರಿದಿದ್ದಾಾಳೆ. ಮನೆ ಮತ್ತು ಹೊಲದ ಹಾದಿಗೆ ಸಾಕಷ್ಟು ಬಾರಿ ಗಂಟಲು ಕಟ್ಟುವ ಹಾಗೆ ಕಿರುಚಿದ್ದಾಾಳೆ. ಏಕಾಏಕಿ ಮನೆಯಿಂದ ನಾಪತ್ತೆೆಯಾದ ಅಯ್ಯನನ್ನು ಹುಡುಕುತ್ತಾಾ ಪಕ್ಕದಳ್ಳಿಿಗರಿಂದ ಅಯ್ಯೋ ಎನಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದಾಾಳೆ. ತನ್ನ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಸೊಪ್ಪುು ಕಿತ್ತು ಉಪ್ಪುು ಸುರಿದು ಅದನ್ನೇ ಊಟವಾಗಿ ಬಡಿಸಿದ್ದಾಾಳೆ. ಜಮೀನಿನ ಕ್ರಾಾಯ ಪತ್ರಗಳನ್ನು ಜೋಪಾನ ಮಾಡಿದ್ದಾಾಳೆ.  ಯಾರೂ ಬೇಡ, ನಮಗಾರು ಆಗರು ಅನ್ನುತ್ತಲೇ ಅವರಿವರ ಕಷ್ಟಕ್ಕೆೆ ಮುಂದಾಗಿದ್ದಾಾಳೆ. ಸ್ವಲ್ಪ ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದಷ್ಟೆೆ ಗರ್ಭಕೋಶಕ್ಕೆೆ ಸಂಬಂಧಪಟ್ಟ ಅದಾವುದೋ ಆಪರೇಷನ್ ಕೂಡ ಮಾಡಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದಾಾಳೆ. ಹೊಸ ಸಾಲಗಳನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಿದ್ದಾಾಳೆ. ಹಳೇ ಸಾಲಗಳನ್ನು ತೀರಿಸಿದ್ದಾಾಳೆ. ತನ್ನ ಮಡಿಲಿಗೆ ಮರಳಿ ಬಿದ್ದ ಕಿರಿಯ ಮಗಳ ಸ್ಥಿಿತಿಗಾಗಿ ಚಡಪಡಿಸಿದ್ದಾಾಳೆ. ತನ್ನ ಮೊಮ್ಮಕ್ಕಳ ಮದುವೆಯ ಊಟವನ್ನು ಹೊಗಳಿದ್ದಾಾಳೆ. ತನ್ನ ಕುಟುಂಬವನ್ನು ಕಂಡರೆ ದ್ವೇಶಿಸುತ್ತಿಿದ್ದವನು ಸತ್ತಾಾಗ ತೆಗಳುತ್ತಾಾ ಅವನ ಒಂದೆರೆಡು ಒಳ್ಳೆೆಯ ಗುಣಗಳನ್ನು ಕೊಂಡಾಡಿದ್ದಾಾಳೆ. ಮಾರ್ಲಾಮಿ ಹಬ್ಬಕ್ಕೆೆ ಮುಂದಾಗಿ ಅಡುಗೆಯ ಸಾಮಾನು ಸರಂಜಾಮುಗಳಿಗೆ ಚೀಟಿ ಹಾಕುತ್ತಾಾಳೆ. ಮುಂದಿನ ವರ್ಷ ನನ್ನನ್ನು ಯಾವ್ಯಾಾವುದೋ ಪುಣ್ಯಕ್ಷೇತ್ರಕ್ಕೆೆ ಕರೆದೊಯ್ಯಲು ಈಗಾಗಲೇ ಗುಂಪೊಂದರಲ್ಲಿ ಚೀಟಿ ಕಟ್ಟುತ್ತಿಿದ್ದಾಾಳೆ.
ಮೂರು ಗ್ರಾಾಮಿನ ಸಮಸ್ಯೆೆಗೆ ಮುನ್ನೂರು ಕೆ.ಜಿ ಸಂಕಟಪಡುವ ಅದೆಷ್ಟೋೋ ಮನಸ್ಸುಗಳಿಗೆ ಇವಳು ಖಂಡಿತಾ ಸ್ಪೂರ್ತಿ. ಅಕ್ಷರ ಗೊತ್ತಿಿಲ್ಲ, ಶ್ರೀಮಂತಳಲ್ಲ, ಇನ್ನೊೊಬ್ಬರ ಆರೈಕೆಯಲ್ಲಿ ಆರಾಮು ಜೀವನ ನಡೆಸಿದವಳೂ ಅಲ್ಲ. ಈ ಎಲ್ಲಾಾ ’ಸೆಟಲ್’ ಲೈಫ್‌ಗಳನ್ನು ಬಳಿಯೂ ಬರದ ಹಾಗೆ ನೋಡಿಕೊಂಡಳೋ ಏನೋ, ಇಷ್ಟು ಒದ್ದಾಾಡುತ್ತಾಾ ಖಂಡಿತವಾಗಿಯೂ ನಗುನಗುತ್ತಾಾ, ಕೆಮ್ಮುತ್ತಾಾ ಜೀವಿಸಿದ್ದಾಾಳೆ. ಅದಕ್ಕೆೆ ಜೀವಂತ ಸಾಕ್ಷಿಿ ನಾನೆ!

ನನ್ನನ್ನು ಸೇರಿದಂತೆ ಎಷ್ಟೋೋ ಮಂದಿ ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ಸ್ವಂತ ಮನೆ, ಸ್ವಂತ ಸಂಬಂಧಗಳಿಗೆ ಸೆಲೆಬ್ರೆೆಟಿಯಾಗಲು ನಿಂತಿದ್ದೇವೆ. ನಾವು ಅವರೊಳಗೊಬ್ಬರಾಗುವ ಮೊದಲು ನಾನೇ ಬೇರೆ, ನಾನು ಇವರಿಗಿನ್ನ ವಿಭಿನ್ನ ಅಂತ ಗ್ಯಾಾಪ್ ಮೆಂಟೈನ ಮಾಡುವ ಕೆಟ್ಟ ಮನಸ್ಥಿಿತಿಗೆ ವಾಲಿದ್ದೇವೆ. ಹಾಗಾಗುವುದು ಬೇಡ. ತಿದ್ದುಕೊಳ್ಳೋೋಣ. ಎಲ್ಲೇ ಇರಲಿ, ಹೇಗೇ ಇರಲಿ ಸಾಧ್ಯವಾದಷ್ಟು ನಮ್ಮವರಿಗೆ ಹತ್ತಿಿರವಾಗೇ ಇರೋಣ. ದೂರವಿದ್ದು ಕಾಮನಬಿಲ್ಲಿನ ಹಾಗೆ ಸಿಕ್ಕೂ ಸಿಗದಂತ, ಕಂಡೂ ಕಾಣದಂತ ಬದುಕು ತೃಪ್ತಿಿಯಾಗದು. ಬಣ್ಣಕ್ಕೆೆ ಬೆರಗಾಗುವುದು ಅನ್ನೊೊ ವಾಸ್ತವ ಸತ್ಯಕ್ಕೆೆ ನೇರವಾಗಿ ಎಷ್ಟೋೋ ಜನ ನಾವುಗಳೇ ಉದಾಹರಣೆಯಾಗಿ ನಿಂತಿದ್ದೇವೆ. ನಾನಂತೂ ಆ ಹತ್ತಿಿರವಿರುವ, ನಮ್ಮವರನ್ನು ಪ್ರಾಾಣವಾಗಿ ಪ್ರೀತಿಸುವ, ಹಂಬಲಿಸುವ ಸಂಬಂಧಗಳನ್ನು ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಹಾದಿಯಲ್ಲಿದ್ದೇನೆ. ಕಳಕೊಂಡ ಮೇಲೆ ಕೆಲವು ಸಂಬಂಧ ಕ್ಷಣಕೂಡ ಮರಳವು. ಮಮತೆ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಅವಶ್ಯಕ. ಹಂಬಲಿಸುವಿಕೆಯಿಂದ ದೂರ ಸರಿಯದಿರಿ..

Wednesday, 10 May 2017

ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರ ವೈಯುಕ್ತಿಕತೆ ಗೌರವಿಸಿ; ಚಂದ್ರು ಎಂ ಹುಣಸೂರು


ನನ್ನ ಖಾಸಗೀ ವಿಚಾರಗಳನ್ನು ಬೇರೆಯವರು ಕೆದುಕಬಾರದು ಎಂದು ನಾನು ಅಂದುಕೊಳ್ಳುವಾಗ ಇನ್ನೊಬ್ಬರ ಖಾಸಗೀ ಸಂಗತಿಗಳನ್ನು ನಾನು ಗೌರವಿಸಬೇಕಾಗಿರುವುದು ಕರ್ತವ್ಯ.
ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರಲ್ಲೂ ಪರ್ಸನಲ್ ವಿಷಯಗಳು ನೆಲೆಸಿರುತ್ತವೆ. ಅವು ತಮ್ಮ ಕುಟುಂಬಕ್ಕೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿರಬಹುದು, ಸಾಮಾಜಿಕವಾಗಿರಬಹುದು, ವೈಯುಕ್ತಿಕವಾಗಿರಬಹುದು. ಅವುಗಳನ್ನು ಗೌಪ್ಯವಾಗಿ ಕಾಪಾಡಿಕೊಳ್ಳುವುದರಿಂದ ಪ್ರಾಣಿಗಳಿಗಿನ್ನ ಮನುಷ್ಯ ಭಿನ್ನನಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತಾನೆ. ಮುಕ್ತವಾದ ಬದುಕು ಎಷ್ಟು ಮುಖ್ಯವೋ ವೈಯುಕ್ತಿಕ ಬದುಕು ಕೂಡ ಅಷ್ಟೇ ಮುಖ್ಯ. ನೇರವಾಗಿ ಎಲ್ಲವನ್ನು ಎಲ್ಲರಲ್ಲಿಯೂ ಯಾರು ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳುವುದಿಲ್ಲ. ಒಂದಿಷ್ಟು ಸ್ವಂತದ್ದು, ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳಬೇಕೆನಿಸದ ಸಂಗತಿಗೆ ಮನುಷ್ಯ ಜವಬ್ದಾರನಾಗಿರುತ್ತಾನೆ. ವ್ಯವಹಾರಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಖಾಸಗೀತನ ಮುಖ್ಯ. ಸಂಬಂಧಗಳಲ್ಲೂ ಖಾಸಗೀತನ ಮುಖ್ಯ. ತನ್ನ ಖಾಸಗೀತನವೂ ಅಷ್ಟೇ ಮುಖ್ಯ.

ಸರ್ ನೀವೇಕೆ ಡಲ್ ಆಗಿದ್ದೀರಿ, ನಿಮ್ಮ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಜಗಳವೆ, ನೀವು ತುಂಬಾ ತೆಳ್ಳಗಿದ್ದೀರಾ, ನೀವೇಕೆ ಹಾಸ್ಪಿಟಲ್ಗೆ ಹೋಗುತ್ತೀರಾ, ನಿಮ್ಮದು ಲವ್ ಮ್ಯಾರೇಜ, ಯಾರ ಬಳಿ ಅಷ್ಟೊತ್ತು ಫೋನಿನಲ್ಲಿ ಮಾತನಾಡುತ್ತೀರಿ, ನೀವು ಲವ್ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೀರಾ, ನಿಮಗೆ ಈ ಷರ್ಟ್ ಒಪ್ಪುವುದಿಲ್ಲ, ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ಗೌರವಿಸಿ- ಈ ಬಗೆಯಾಗಿ ಅನೇಕ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳನ್ನು ನಾವು ಕೇಳಬೇಕೆನಿಸುವ, ಹಂಚಿಕೊಳಬೇಕೆನಿಸುವ, ಹೇಳಿಬಿಡುವ ಮುನ್ನ ಒಮ್ಮೆ ಆಲೋಚಿಸಬೇಕು. ನಾವು ಸಂಭಾಷಣೆಗೆ ಬಳಸುತ್ತಿರುವ ವಿಷಯವಸ್ತು, ವ್ಯಕ್ತಿ- ಈ ಎರಡು ವಿಷಯಗಳು ಗಮನದಲ್ಲರಬೇಕು. ಇವರಲ್ಲಿ ಇದನ್ನು ಕೇಳುವ ಅವಶ್ಯಕತೆ, ಯೋಗ್ಯತೆ, ಸಾಮಿಪ್ಯತೆ ನನಗಿದೆಯಾ? ಈ ನನ್ನ ಕೇಳುವಿಕೆಗಳಿಂದ ಅವರಲ್ಲಿ ಏಳಬಹುದಾದ ಅಲೆಗಳ ರೀತಿ ಯಾವುದು? ಅಥವಾ ಕೇಳದೆ ಸುಮ್ಮನಿದ್ದರೆ ಯಾರಿಗಾದರೂ ಲಾಸಿದೆಯಾ? ಇವೆಲ್ಲವನ್ನು ಯೋಚಿಸಬೇಕು. ಈ ಪ್ರಭುದ್ಧತೆ ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಬರುವವರೆಗೂ ನಮ್ಮ ಜ್ಞಾನ ನೀರಲ್ಲಿ ಹುಣಸೇಹಣ್ಣನ್ನು ತೇದಿದಂತೆ.

ಮೊದಲ ಬಾರಿ ಭೇಟಿಯಾದ ವ್ಯಕ್ತಿಯೊಡನೆ ನಾವು ಹೇಗೆ ವರ್ತಿಸುತ್ತೇವೋ ಅದು ನಮ್ಮ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವದ ಟ್ರೇಲರ್‍ನಂತಾಗುತ್ತದೆ. ಅವರ ಹೆಸರೇನು? ಅವರ ಊರು ಯಾವುದು? ಅವರ ವೃತ್ತಿ ಏನು?- ಅಂತಷ್ಟೇ ತಿಳಿದಿದ್ದ ಮಾತ್ರಕ್ಕೆ ಸುಲಲಿತವಾಗಿ, ನಿರಾಯಾಸವಾಗಿ, ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಬಂದಂತೆ ವರ್ತಿಸೋದು ನಮ್ಮ ದಡ್ಡತನ. ವ್ಯಕ್ತಿಗಿಂತ ವ್ಯಕ್ತಿಯಲ್ಲಿನ ಆಲೋಚನೆಗಳು ಭಿನ್ನ. ನಿಮ್ಮಲ್ಲಿ ಯಾವುದೋ ಒಂದು ಗುಣ ಇನ್ನೊಬ್ಬರಿಗೆ ತುಂಬಾ ಇಷ್ಟವಾಗಿದೆ ಎಂದರೆ ಅದು ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಹಿಡಿಸಬೇಕೆಂದೇನಿಲ್ಲ. ಅಥವಾ ನಾವು ಮೆಚ್ಚಿಕೊಂಡ ಯಾವುದೋ ತತ್ತ್ವ ಇನ್ನೊಬ್ಬನಲ್ಲಿಯೂ ಪರಿಣಾಮ ಬೀರಲಿ ಅಂದುಕೊಳ್ಳೋದು ಕೂಡ ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ನಮ್ಮನ್ನು ಸೋಲಿಸುತ್ತದೆ. ಬದುಕಿನ ನಾನಾ ಬಗೆಯ ಪಾಠಗಳು ಚಿತ್ರವಿಚಿತ್ರ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಅನುಭವ ನೀಡುವುದರಿಂದ ಒಬ್ಬೊಬ್ಬನಲ್ಲಿಯೂ ಒಂದೊಂದು ಬಗೆಯ ಅಥವಾ ಅದೇ ತೆರನಾದ ತಿಳುವಳಿಕೆ ಸೃಷ್ಟಿಯಾಗಿರಬಹುದು.
ಇಬ್ಬರ ನಡುವಿನ ಆಪ್ತತೆ, ಸ್ನೇಹ, ಸಮಯ, ಅವಶ್ಯಕತೆ, ಸಂದರ್ಭ ಮಾಗುವವರೆಗೆ ಅನಿಸಿದ್ದನ್ನೆಲ್ಲಾ ಹೇಳುವ ಚಾಳಿಗೆ ಬೀಗ ಜಡಿಯೋದು ಉತ್ತಮ. ನಮ್ಮನ್ನು ನಾವೇ ಸರಿಯಾಗಿ ಅರ್ಥ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳದ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ನಾವು ಇನ್ನೊಬ್ಬನ ಸಾಧಕಬಾದಕಗಳನ್ನು ಆದಷ್ಟು ದೂರವಿಟ್ಟು ನಮ್ಮ ನಮ್ಮ ಕೆಲಸದಲ್ಲಿ ತಲ್ಲೀನರಾಗೋದು ಒಳಿತು. ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳುವ ವಿಷಯಗಳಿಂದಷ್ಟೇ ಇಬ್ಬರ ನಡುವಿನ ಬಾಂಧವ್ಯ ಗಟ್ಟಿಯಾಗೋದು. ಆದರೆ ಅದಕ್ಕೆ ಸಮಯ ಸಂದರ್ಭ ಬಹಳ ಮುಖ್ಯ.
ಸಾಧ್ಯವಾದಷ್ಟು ಅವರವರ ವೈಯುಕ್ತಿಕ ವಿಚಾರಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ ಅವರಿಗೂ ಮುಜುಗರ ತಂದು ಬಾಂಧವ್ಯದ ನಡುವೆ ಮನಸ್ತಾಪದ ಗೋಡೆ ಕಟ್ಟಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಬದಲು ನಮ್ಮ ಯೋಗ್ಯತೆ, ಅರ್ಹತೆ, ಅವಶ್ಯಕತೆ ಎಷ್ಟಿದೆ ಎಂಬುದರ ಕಡೆ ಗಮನ ಹರಿಸೋಣ.

ಇದು ಅನುಭವದಿಂದ ಬರೆದದ್ದು. ಇಂತಹ ತಪ್ಪುಗಳು ಮರುಕಳಿಸದ ಹಾಗೆ ಎಚ್ಚರದಿಂದಿರಲು ನಾನು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುವಲ್ಲಿ ಒಂದು ಹೆಜ್ಜೆ..
ಧನ್ಯವಾದ..
ಚಂದ್ರು ಎಂ ಹುಣಸೂರು
 

Monday, 17 April 2017

ಸಾಬರ ತೋಟದ ರಾತ್ರಿಯಲ್ಲಿ-- ಚಂದ್ರು ಎಂ ಹುಣಸೂರು

ಸಾಬರ ತೋಟದ ರಾತ್ರಿಯಲ್ಲಿ



ಒಳಗಡೆ ತುಂಬಿದ್ದ ತೆಂಗಿನ ಕಾಯಿಗಳು ಒಂದೊಂದಾಗಿ ಖಾಲಿಯಾಗುತ್ತಿದುದು ಜುಲ್ಪಾಕರ್ ಸಾಬರಿಗೆ ಯಾರು ಹೇಳದೆಯೇ ಗೊತ್ತಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಅರ್ಜೆಂಟರ್ಜೆಂಟಾಗಿ ತೋಟದಲ್ಲಿ ಬಿದ್ದ ಕಾಯಿಗಳನ್ನು ಅಲ್ಲೆ ಇದ್ದ ಪಾಳು ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಎಸೆಯುವಾಗ ಒಂದಾರು ತಿಂಗಳಿಂದ ಜೀತವೋ, ಕೂಲಿಯೋ, ಗುತ್ತಿಗೆಯೋ ಎಂಬ ಯಾವೊಂದು ಒಪ್ಪಂದಕ್ಕು ಸೇರದ ಹಾಗೆ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿಕೊಂಡಿದ್ದ ಕೆಂಗಾಲುವಿಗೆ ಹೇಳಿ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದದು ಪ್ರಯೋಜನವಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಅಕ್ಕಪಕ್ಕದವರೆಲ್ಲ ಹೋದಮ್ಯಾಲೆ ಹೊರಡೋ, ಕಳ್ಳ ಬಡ್ಡಿ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಸಿಕ್ಕಾಕೊಂಡ್ರೆ ನಾನ್ಯಾರು ಅಂತ ತೋರಿಸ್ತೀನಿ, ಕಳ್ಳ ನನ್ನ ಮಗ ಯಾರು ಅಂತ ಗೊತ್ತು! ಉದ್ದಾರ ಆಗೋದಿಲ್ಲ ಕಚಡಾಗಳು ಎಂದು ಗುನುಗಿ ಕೊಸರಿಕೊಂಡು ಸೆಕೆಂಡ್ ಹ್ಯಾಂಡ್ ವಿಕ್ಟರ್ ಬೈಕಿನಲ್ಲಿ ಜುಲ್ಪಾಕರ್ ಸಾಬರು ಹೊರಡೋದು ಮಾತ್ರ ಕೆಂಗಾಲುವಿಗೆ ತೀರಾ ಸಾಮಾನ್ಯವಾದ ಒಂಚೂರಾದರೂ ಗಮನಕೊಡಬೇಕೆನಿಸದ ಪ್ರಸಂಗವಾಗಿತ್ತು. ಜುಲ್ಪಾಕರ್ ಆ ಕಡೆ ಹೋದ ಕೂಡಲೆ ಕೆಂಗಾಲು ಇತ್ತ ಹಳ್ಳ ಬಿದ್ದು ಇದ್ದ ಒಂದೇ ಒಂದು ಜರ್ಸಿ ಹಸುವನ್ನು ಹಿಡಿದುಕೊಂಡು ಬಿಲ್ಜಾಲ (ನೀರು ಹೆಚ್ಚಾಗಿರುವ ಮೈಸೂರಿನ ವಲಯಗಳಲ್ಲಿ ಕಾಣಸಿಗುವ ಒಂದು ಮುಳ್ಳಿನ ಜಾತಿಯ ಮರ)  ಮರದ ಚಿಕ್ಕ ಕಾಡಿನ ಕಿರುದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಸಾಗಿ ಮನೆಯ ಹಿಂಬದಿಯ ಕೊಟ್ಟಿಗೆಗೆ ಬಿಗಿದು ನೀಲವ್ವನ ಹೆಸರಿಲ್ಲದ ಬರಕ್ಲಿ ಸಿಗರೇಟು ಪ್ಯಾಕ್ ಜಾಹೀರಾತು ನೇತಾಡುವ ಟೀ ಅಂಗಡಿಗೆ ಹೊತ್ತು ಮುಳುಗುವುದರೊಳಗೆ ಹಾಜರಾಗಿಬಿಡುತ್ತಿದ್ದ. ಬಜ್ಜಿ, ಬೋಂಡಾ, ಮಕ್ಕಳ ಬಿಸ್ಕತ್ತು, ಸಿಗರೇಟು, ಹರಟೆ, ಊರಿನ ಲೆಕ್ಕವಿಲ್ಲದಷ್ಟು ಉಸಾಬರಿ ಮಾತು, ಬೀಡಿಯ ಹೊಗೆ, ಗೊರ್ ಎನ್ನುವ ಸೀಮೆಎಣ್ಣೆ ಸ್ಟೌನ ಸೌಂಡು, ತೆಂಗಿನ ಗರಿಯ ಮೇಲೊದಿಕೆಯಿಂದ ಹಾದು ಬಂದ ಬಿಸಿಲು ಕೋಲು, ನೊಣ ಮುತ್ತಿರುತ್ತಿದ್ದ ಟೀ ಕುಡಿದ ಲೋಟಗಳು, ಚೆಲ್ಲಿರುವ ನೀರು, ಮಂಡಿ ಕಾಣುವಂತೆ ಸೀರೆ ಎತ್ತಿಕಟ್ಟಿದ್ದ ನೀಲವ್ವ ಇತ್ಯಾದಿ ಇತ್ಯಾದಿಗಳಿಗೆ ಆ ಅನಾಮದೇಯ ಟೀ ಅಂಗಡಿ ಫೇಮಸ್ಸು.

ಈ ಸುಂಟಿಕೊಪ್ಪದ ಕಾಫಿ ತೋಟದಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಒಂದು ಹಂತಕ್ಕೆ ಆರಾಮು ಜೀವನ ನಡೆಸುತ್ತಿದ್ದ ಕೆಂಗಾಲು ಅಲ್ಲೇನು ಅವಾಂತರ ಮಾಡಿಕೊಂಡನೋ ಏನೋ ಏಕಾಏಕಿ ಕೆಲಸ ಬಿಟ್ಟು ಹುಣಸೂರಿನ ಕಟ್ಟೆಮಳಲವಾಡಿಯ ಜುಲ್ಪಾಕರ್ ಸಾಬರ ತೋಟ, ಗದ್ದೆಯ ಜೊತೆಗೆ ಮನೆಯ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿಕೊಂಡಿರಲು ಅದು ಹೇಗೆ ಸೇರಿಕೊಂಡನೋ ಭಗವಂತನಿಗೆ ಗೊತ್ತು. ಹೇಳಬೇಕೆಂದರೆ ಸುಂಟಿಕೊಪ್ಪದ ಕಾಫಿ ತೋಟದ ಕಗ್ಗತ್ತಲಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು ಪಿಳಪಿಳ ಕಂಗಳಿಂದ ಗೋಚರಿಸುತ್ತಿದ್ದ ನಾಗರಹಾವು, ಕೇರೆ ಹಾವು, ಮಂಡಲದಾವು, ಮರಿಹಾವುಗಳ ಸಹವಾಸದಿಂದ ಬಚಾವಾಗಿದ್ದ. ಯಾವಾಗಲೂ ನಸುಗತ್ತಲೆ ಆವರಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಜಾಗದಲ್ಲಿ ಇಂತಹದ್ದೆ ಎಂದು ಹೇಳಲೂ ಸಾಧ್ಯವಾಗದ ಹಾವುಗಳು ಫಕ್ಕನೆ ಸಿಕ್ಕು ಮರೆಯಾಗುತ್ತಿದ್ದವು. ಜೊತೆಗೆ ಆ ಕಾಫಿ ತೋಟದಲ್ಲಿ ಇವನಿಗೆ ಅಂತಲೇ ಆ ಸಾಹುಕಾರ ನೀಡಿದ್ದ ಚಿಕ್ಕ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಗೊಯ್ ಎನ್ನುತ್ತ ರಾತ್ರಿ ಹಗಲೆನ್ನದೆ ಕಡಿಯುತ್ತಿದ್ದ ಸೊಳ್ಳೆಗಳಿಂದಲೂ ಪಾರಾಗಿದ್ದ. ಆರು ಅಡಿಯ ಕೆಂಗಾಲು ಯಾವಾಗಲೂ ಮಂಡಿ ಮುಚ್ಚುವಂಗೆ ಪಂಚೆ ಉಟ್ಟವನೇ ಅಲ್ಲ. ಕೆರೆದು ಕೆರೆದು ಕಾಲುಗಳು ಬಿಳಿ ಗೆರೆಗಳನ್ನು ಉಳಿಸಿಕೊಂಡು ಕಜ್ಜಿಯಾಗದೆ ಇದ್ದದ್ದು ಆಶ್ಚರ್ಯವೇ ಸೈ.
ಇಂತಹ ಭಯದ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಗಳನ್ನು ದಿನಂಪ್ರತಿ ಕಂಡವನಿಗೆ ಇತ್ತೀಚೆಗಿನ ಸಾಬರ ತೋಟ ನಿರ್ಭಯ ಜಾಲವೇ ಆಗಿತ್ತು. ಹಾಗಾಗಿ ರಾತ್ರಿ ಎಂದಾದರೂ ತೋಟಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ ಕಳ್ಳಕಾಕರ ಉಪಟಳವನ್ನು ತಿಳಿಯಬೇಕೆಂದಿದ್ದರೆ ಜುಲ್ಪಾಕರ್ ಸಾಬರೊಂದಿಗೆ ಮರುಮಾತಾಡದೆ ಬೈಕ್ ಏರುತ್ತಿದ್ದ. ಇಂತಹ ಮೊಂಡತನವನ್ನು ಜುಲ್ಪಾಕರ್ ಚನ್ನಾಗಿಯೇ ಬಳಸಿಕೊಂಡಿದ್ದ. ತೋಟದ ಬದಿಯ ಹಳ್ಳದ ಗದೆಗ್ದೆ ಇಡೀ ರಾತ್ರಿ ನೀರಾಯಿಸುವಾಗ, ಕುಯಲಿನ ಭತ್ತ ಕಣದಲ್ಲಿ ಉಳಿದಾಗ, ಶುಂಠಿ ಬೆಳೆಯನ್ನು ಹಂದಿಗಳು ಹಾಳುಮಾಡುವಾಗ, ಮೊಲಕ್ಕೆಂದು ಬಲೆ ಇಟ್ಟಾಗ ಇನ್ನೂ ಕೆಲ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ರಾತ್ರಿ ಪೂರ ಕೆಂಗಾಲು ತೋಟದಲ್ಲಿರುತ್ತಿದ್ದ. ಒಂದು ರಾತ್ರಿ ಆರಾಮಾಗಿ, ಲೀಲಾಜಾಲವಾಗಿ ಇವನು ಇದ್ದದನ್ನು ಕಂಡ ಜುಲ್ಪಾಕರ್ ಇಂತಹ ಪ್ರಸಂಗಗಳನ್ನು ಪದೇ ಪದೇ ಸೃಷ್ಟಿಸತೊಡಗಿದ್ದ. ಆದರೆ ತೋಟದಲ್ಲಿ ಕಾಣೆಯಾಗುತ್ತಿದ್ದ ತೆಂಗಿನ ಕಾಯಿಗಳ ವಿಳಾಸ ಮಾತ್ರ ಗೊತ್ತಾಗುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ.
ಆಗಾಗ ಮನೆಯಿಂದ ಹೊರಗುಳಿದು ತಮಗೆ ಬೇಕಾದ್ದನ್ನು ಮಾಡಿ ತಿನ್ನಲು, ವಾರಕ್ಕೆ ಮೂರು ಬಾರಿ ಎಣ್ಣೆ ಹೊಡೆಯಲು, ಮ್ಯಾಚೇ ಆಗದ ಅಂಗಿಗೆ ದುಬಾರಿ ಪ್ಯಾಂಟನ್ನು ಕೊಳ್ಳಲು, ಕನ್ನಾಯಕನಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ವಯಸಿನ ತೆವಲಿಗೆ ಹಗ್ಗವಾಗಿ ಸಿಕ್ಕುವ ಸೆರಗು ಸೇವೆ ಪೂರೈಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಈ ನಾಲ್ವರಿಗೆ ಸಾಬರ ತೋಟವೇ ಆದಾಯದ ಮೂಲವಾಗಿತ್ತು. ಈ ನರಪೇತಲ ಮೈಯ ವೈರಮುಡಿ, ಊರ ಯಜಮಾನರಾದ ಕಾಳಪ್ಪನ ಮನೆ ದನ ಮೇಯಿಸುವ ನಂಜ, ಈಗಾಗಲೇ ಎರಡು ಬಾರಿ ಮರದಿಂದ ಬಿದ್ದು ಕೈ ಮುರಿದುಕೊಂಡರು ಬುದ್ಧಿ ಬರದ ಮರಿಸಿಂಗ, ಜುಲ್ಪಾಕರ್ ಸಾಬರ ಬಳಿ ದಿನಗೂಲಿಯಾಳಾಗಿದ್ದು ಅವರ ತೋಟದಲ್ಲಿನ ತೆಂಗಿನ ಕಾಯಿ ಕಳುವಿಗೆ ವೈರಮುಡಿ, ನಂಜ, ಮರಿಸಿಂಗರನ್ನು ಉರಿದುಂಬಿಸಿ ಕಳ್ಳತನಕ್ಕೆ ಸಮಯ ನಿಗಧಿ ಪಡಿಸುವ ಮೂಲ ಕುತಂತ್ರಿ ನಾಗೇಶ  – ಇವರುಗಳ ಈ ಅಸಾಧಾರಣ ಸಾಹಸಕ್ಕೆ ದಟ್ಟವಾದ ತೋಟ, ಬಿಲ್ಜಾಲದ ಕಿರುಗಾಡು, ಅಮವಾಸ್ಯೆ ಹತ್ತಿರದ ಕತ್ತಲು, ಒಂದು ತಿಂಗಳ ಹಿಂದೆ ನೇಣು ಬಿಗಿದುಕೊಂಡು ಗೆಂಡೆ ಕೆರೆಯ ಏರಿಯ ಮೇಲೆ ಸತ್ತಿದ್ದ ಮಾಚಪ್ಪನ ಪ್ರೇತದಂತಹ ಭಯಬೀಳಿಸುವ ಕಲ್ಪನೆಗಳು ದಿಕ್ಸೂಚಿಯಾಗಿಯೂ, ಊರುಗೋಲಾಗಿಯೂ, ಆಸರೆಯಾಗಿಯೂ, ರಕ್ಷಣೆಯಾಗಿಯೂ, ಬೆಂಗಾವಲಾಗಿಯೂ ಇದ್ದವು. ಇಂತಹ ಭಯದ ಕಾರಣಗಳಿಂದಾಗಿ ಸಾಬರ ತೋಟವೆಂದರೆ ಅಷ್ಟಾಗಿ ಯಾರು ರಾತ್ರಿಯ ಸಮಯ ಅತ್ತ ಸುಳಿಯುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಈ ವಿಷಯಗಳು ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಬರುವ ಆಳುಗಳಿಂದ  ಗೊತ್ತಾದರು ಕೆಂಗಾಲು ಅಂಜದೆ ತೋಟದ ತುಂಬೆಲ್ಲ ರಾತ್ರಿಯಾದರೂ ಓಡಾಡುತ್ತಿದ್ದದ್ದು ಜುಲ್ಪಾಕರ್ ಸಾಬರಿಗೆ ಹೆಮ್ಮೆಯ, ಧೈರ್ಯದ ಸಂಗತಿಯಾಗಿತ್ತು. ಹಾಗಾಗಿ ಸಂಜೆಯಾಗುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಮನೆಕಡೆ ಪೇರಿ ಕೀಳುತ್ತಿದ್ದ ಜುಲ್ಪಾಕರ್ ಈಗೀಗ ಮೇಲೆ ಹೇಳಿದ ಕೆಲ ಸಂದರ್ಭಗಳಲ್ಲಿ ರಾತ್ರಿಪೂರ ಇದ್ದು ಕೆಲಸ ಕಾರ್ಯಗಳನ್ನು ನಿರ್ಭೀತಿಯಿಂದ ಮಾಡಿ ಮುಗಿಸುತ್ತಿದ್ದ. ಆದರೇನು ಪ್ರಯೋಜನ? ತೆಂಗಿನ ಕಾಯಿಗಳು ಮಾಯವಾಗುವ ಚಕ್ರವ್ಯೂಹ ಮಾತ್ರ ಭೇದಿಲಸಾಧ್ಯವೇ ಆಗಿತ್ತು. ಇವತ್ತು ಸಾಬರು ತೋಟಕ್ಕೆ ಬರುತ್ತಾರೆ, ಇವತ್ತು ಬರಲ್ಲ ಎಂಬ ಸುಳಿವುಗಳು ನೇರವಾಗಿ ನಾಗೇಶನಿಗೆ ಗೊತ್ತಾಗುವಾಗ ಚಕ್ರವ್ಯೂಹ ಭೇದಿಸಲು ಯಾರಿಂದ ಸಾಧ್ಯ ಹೇಳಿ.

ಅಂದು ಬೇಸ್ತ್ವಾರ(ಗುರುವಾರ) ಸಂತೆಗೆ ಹೋಗಿದ್ದ ಜುಲ್ಪಾಕರ್ ಸಾಬರು ಮಾಮೂಲಿ ಡಾಂಬರು ರಸ್ತೆಯಲ್ಲಿ ಬರದೆ ಹುಣಸೂರಿನಿಂದ ಹೊಲಕ್ಕಿರುವ ಕಾಲುರಸ್ತೆಯಲ್ಲಿಯೇ ಬೈಕ್ ಚಾಲು ಮಾಡುತ್ತಾರೆ ಎಂಬ ಸುದ್ಧಿ ಯಾರಿಗೆ ತಾನೆ ಗೊತ್ತು?. ಹುಣಸೂರಿನಿಂದ ಕಟ್ಟೆಮಳಲವಾಡಿಯ ಮಾರ್ಗವಾಗಿ ಬರುವಾಗ ಹತ್ತಿ ಫ್ಯಾಕ್ಟರಿಯ ಬಳಿ ಎಡಕ್ಕೆ ತಿರುಗಿ ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ಬಲಕ್ಕೆ ಬಾಗಿ ರಸ್ತೆ ಸಾಗುವಂಗೆ ಸಾಗಿ ರಸ್ತೆ ಕೊನೆಯಾಗುವಾಗ ಬೈಕ್ ನಿಲ್ಲಿಸಿ ಆ ಬಿದಿರು, ಕೃಷ್ಣಯ್ಯನ ಅಡಕೆ ತೋಟ ಮತ್ತು ಸಣ್ಣ ಸೇತುವೆಯನ್ನು ದಾಟಿದರೆ ಸಾಬರ ತೋಟ ಎದುರಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಎಂದಾದರೂ ಒಮ್ಮೊಮ್ಮೆ ಹಾಗೆಯೇ ಬರುತ್ತಿದ್ದ ಅವರು ಈವತ್ತು ಬಂದದ್ದು ಮಾತ್ರ ವೈರಮುಡಿ, ನಂಜ, ಮರಿಸಿಂಗ ಮತ್ತು ನಾಗೇಶರಿಗೆ ಕಂಠಕವಾಗುತ್ತದೆ ಅಂತ ಅಲ್ಲೆ ಇದ್ದ ಕರಿಕಲ್ಲಿನ ಗುಡಿಯೊಳಗೆ ಯಾರೋ ಪೂಜೆಗೆಂದು ಇಟ್ಟಿದ್ದ ಮೂರ್ತಿರೂಪಕ ಮೂರು ಸಣ್ಣ ಕಲ್ಲು, ಅವಕ್ಕೆ ಬಳಿದ ನಾಮ, ಒಂದು ಸಿಲ್ವಾರದ ಘಂಟೆ, ಅರ್ಧಕ್ಕೆ ನಿಂತ ಗಂಧದ ಕಡ್ಡಿಗಳು, ಅಪರೂಪಕ್ಕೊಮ್ಮೆ ದರ್ಶನ ನೀಡುತ್ತಿದ್ದ ಹಳೇ ನಾಗರಹಾವು, ತರಗೆಲೆಯಂತೆ ಒಣಗಿ ಹೋಗಿದ್ದ ಮಲ್ಲಿಗೆ ಹೂವಿನ ಸಣ್ಣ ಹಾರ, ಮುಂತಾದವುಗಳಿಂದ ಕಾಡುದೇವತೆಯೆಂದು ಹೆಸರುವಾಸಿಯಾಗಿದ್ದ ಮಾದಾಪುರದಮ್ಮ ದೇವಿಗೂ ಗೊತ್ತಿರಲಿಲ್ಲವೇನೋ!

ಸಂಜೆ ಸರಿಸುಮಾರು ಐದೂವರೆ ಇರಬಹುದು. ಹತ್ತಿ ಫ್ಯಾಕ್ಟರೀ ಮಾರ್ಗವಾಗಿ ಬಂದು ಸಣ್ಣ ಸೇತುವೆ ದಾಟಿದ ಸಾಬರು ಸೊಂಟದ ಮೇಲೆ ಕೈ ಇಟ್ಟು ಒಮ್ಮೆ ಸುತ್ತಮುತ್ತ ನೋಡಿ ಇನ್ನೇನು ಸಾಗಬೇಕೆಂದಾಗ ಮಾದಾಪುರದಮ್ಮನ ಗುಡಿಯ ಮಾರ್ಗವಾಗಿ ಯಾವನದ್ದೊ ಹಳೇ ಬೈಕಲ್ಲಿ ವೇಗವಾಗಿ ಬಂದ ನಾಗೇಶ ಮತ್ತು ವೈರಮುಡಿ ಬೈಕ್ ನಿಲ್ಲಿಸಿ ಹಳ್ಳದ ಝರಿಯನ್ನು ಆತುರಾತುರವಾಗಿ ಹಾದು ತೋಟದ ಒಳಹೊಕ್ಕುತ್ತಿದ್ದದ್ದು ಕಣ್ಣಿಗೆ ಬಿತ್ತು. ಮುಂಬರಿಯದಂತೆ ಅಲ್ಲೆ ಇದ್ದ ಬೇಲದ ಮರದ ಬುಡದಲ್ಲಿ ಕಣ್ಮರೆಯಾಗಿ ನಿಂತ ಜುಲ್ಪಾಕರ್ ಕುತೂಹಲಿಯಾಗಿ ದಿಟ್ಟಿಸಿ ನೋಡ ತೊಡಗಿದರು. ‘ಹೋ, ಈ ನನ್ನ ಮಕ್ಕಳು ಏನೋ ಮಳ್ಳಗೆಲಸ ಮಾಡಕ್ಕೆ ಬರ್ತಾ ಇರೋ ಹಂಗದೆ’ ಎಂದು ಶಿಸ್ತಾಗಿ ನಿಂತು ಏಕಾಗ್ರತಾ ಪ್ರಜ್ಞರಾದರು. ಕಾಲುಪಾಠವಾಗಿದ್ದ ತೋಟದ ಅಂಗಳದಲ್ಲಿ ಲೀಲಾಜಾಲವಾಗಿ ಓಡಾಡುತ್ತಿದ್ದ ನಾಗೇಶ ಅಲ್ಲೊಂದು ಬೇಲಿಯಲ್ಲಿ ಹುದುಗಿಸಿಟ್ಟಿದ್ದ ತೆಂಗಿನ ಕಾಯಿಗಳನ್ನು ಪತ್ತೆ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ. ತೆಂಗಿನ ಕಾಯಿಗಳು ಬೆಳ್ಳಬೆಳಗ್ಗೆ ಸಿಕ್ಕಾಗ ಅವಸರದಲ್ಲಿ ಎಸೆದು ಹೋಗಿರುವುದರಿಂದ ನಿಖರವಾಗಿ ಈಗ ಬೇಗ ಸಿಗುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಒಂದೆರೆಡು ನಿಮಿಷ ಅಂಡು ಸುಟ್ಟ ಬೆಕ್ಕಿನ ಹಾಗೆ ಅಲ್ಲಲ್ಲಿಯೇ ಓಡಾಡುವಾಗ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಬೀಳಲೇ ಬೇಕಿದ್ದ ಕಾಯಿಗಳು ಇಂದೇಕೋ ಗೋಚರಿಸಲು ಸ್ವಲ್ಪ ಹಿಂದುಮುಂದು ನೋಡುವಾಗ ದಡಾರನೇ ಗೆಂಡೆ ಕೆರೆಯ ಕಡೆಯಿಂದ ಯಾರೋ ಬಾತುಕೋಳಿಗೆ ಹೊಡೆದ ಈಡಿನ ಶಬ್ಧ ತಲ್ಲಣಮಯವಾಗಿ ಸಿಡಿಯಿತು. ಒಂದು ಕ್ಷಣ ತೆಂಗಿನ ಕಾಯಿಗಳನ್ನು ಮರೆತು ಸುತ್ತಮುತ್ತ ನೋಡಿದ ನಾಗೇಶ ಇನ್ನೊಂದು  ಕಡೆ ಹುಡುಕಾಟದಲ್ಲಿದ್ದ ವೈರಮುಡಿಯನ್ನು ನೋಡುತ್ತಾನೆ, ಅಲ್ಲಿ ಅವನಿಲ್ಲ. ಕಾಯಿಗಳನ್ನು ಹುಡುಕುವಾಗ ಝರಿಯಲ್ಲಿ ಕಂಡ ದೊಡ್ಡ ನಳ್ಳಿ(ಏಡಿ)ಯನ್ನು ಹಿಡಿಯಲು ವೈರಮುಡಿ ಮುಂದಾಗಿದ್ದಾನೆ. ‘ಲೋ ವೈರು, ವೈರು ಎತ್ತಾಗೋದ್ಲ’ ಎಂದು ನಾಗೇಶ ಕಿರುಧ್ವನಿಯಲ್ಲಿ ಕೂಗುವಾಗ ‘ಇಲ್ಲೆ ಇವ್ನಿ, ಬಂದೆ ನೋಡ್ ನೋಡು’ ಎಂದು ವೈರು ಆಲಿಯಾಸ್ ವೈರಮುಡಿ ಭ್ರಮೆಯ ಭರವಸೆ ಕೊಟ್ಟು ಸ್ವಲ್ಪ ನೀರಿದ್ದರಿಂದ ಬೊಗಡ(ತಿಳಿನೀರು ಚಟುವಟಿಕೆಯಿಂದ ಮಣ್ಣು ಮಿಶ್ರಿತ ನೀರಾಗಿ ಕಲುಶಿತವಾದದ್ದು) ಎದ್ದು ಮಾಯವಾದಂತೆ ಮಾಸಲು ಮಾಸಲಾಗಿ ನಳ್ಳಿ ಕಾಣದಂತಾಗಿದ್ದಕ್ಕೆ ‘ಬೋಳೀಮಗ, ಯಾವಾಗ್ ಕೂಗ್ಬೇಕ್ ಅಂತ ಗೊತಾಯ್ಕಿಲ, ಹೋಯ್ತಲ್ಲಪ್ಪ ನಳ್ಳಿ, ಇನ್ ಸಿಕ್ಕಕ್ಕಿಲ ಬುಡು” ಎಂದು ಮತ್ತೆ ಹುಡುಕ ತೊಡಗಿದ. ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಈಡಿನ ಶಬ್ಧಕ್ಕೆ ಹಾರಿದ ಬೆಳ್ಳಕ್ಕಿ ಹಿಂಡು ಸೀದಾ ಬಂದು ಜುಲ್ಪಾಕರ್ ನಿಂತಿದ್ದ ಬೇಲದ ಮರದ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತವು. ಈಡಿನ ಶಬ್ಧದಿಂದ ಸ್ವಲ್ಪ ವಿಚಲಿತನಾಗಿದ್ದ ಜುಲ್ಪಾಕರ್ ಆ ಅವಿತುಕೊಳ್ಳುವ ನೌಖರಿಗೆ ರಾಜೀನಾಮೆ ನೀಡಿ ವಿಶಾಲವಾಗಿ ಬೆಳಕು ಚನ್ನಾಗಿ ಬೀಳುವ ಹಾದಿಯಲ್ಲಿ ಹೊಸ ನೌಖರಿ ಹಿಡಿದಿದ್ದ. ಅವನಿಗದು ಹಳೇ ಹಾದಿಯಾಗಿದ್ದರೂ ಆತ ಮಾಮೂಲಿಯವನಾಗಿ ನೋಟ ಬೀರುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಏನೋ ಕಳ್ಳಸಂಚು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ ನಾಗೇಶ ಮತ್ತು ವೈರಮುಡಿಯನ್ನು ಚಾತಕ ಪಕ್ಷಿಯಂತೆ ವೀಕ್ಷಿಸುತ್ತಿದ್ದ. ಇನ್ನೊಂದು ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತು ಹಾಗೆ ಇದ್ದಿದ್ದರೆ ಕಳ್ಳರ ಕರಾಮತ್ತು ಗೊತ್ತಾಗುತ್ತಿತ್ತೇನೋ! ‘ನೋಡುವ, ಇನ್ನು ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತು ಕಳ್ಳಬಡ್ಡಿ ಮಕ್ಕಳು ಏನ್ ಮಾಡ್ತಾರೆ’ ಅಂದುಕೊಂಡ ಜುಲ್ಪಾಕರ್ ನನ್ನು ‘ಓ ಸಾಬ್ರೆ, ಯಾಕ್ ಇಲ್ಲೆ ನಿಂತ್ಬುಟ್ರಿ; ಈಕಡೆನೇಯ ಬಂದ್ರ; ಕೆಂಗಾಲು ಎತ್ಲಾಗೋದ; ಎಂದು ತನಿಖಾರ್ಹವಾದ ಧಾಟಿಯಲ್ಲಿ ಬೇಲದ ಮರದ ಓನರ್ ಕೃಷ್ಣಯ್ಯ ರಾಗ ಎಳೆದ. ಎಡಕ್ಕೆ ಫಕ್ಕನೆ ನೋಡಿ ‘ಇವನಾ’ ಅಂದುಕೊಂಡ ಜುಲ್ಪಾಕರ್ ‘ಇಲ್ಲ ಕೃಷ್ಣ, ನಿತ್ಕೊಂಡೆ.. ಎಂದ.

ಕೃಷ್ಣಯ್ಯನ ರಾಗ ಅಲೆಅಲೆಯಾಗಿ ನಾಗೇಶನನ್ನು ತಲುಪಿ ಜುಲ್ಪಾಕರ್ ಬಂದಿರುವ ಸುದ್ಧಿ ಮುಟ್ಟಿಸಿತ್ತು. ಒಡನೆಯೇ ಅಲ್ಲಿಂದ ಪರಾರಿಯಾಗುತ್ತಿದ್ದ ಇಬ್ಬರನ್ನು ಓರೆ ನೋಟದಲ್ಲಿ ಗಮನಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಜುಲ್ಪಾಕರ್‍ಗೆ ಇವರು ಮಳ್ಳಗೆಲಸಕ್ಕೆ ಬಂದರೆಂಬುದು ಖಾತರಿಯಾಗಿ ಹೋಗಿತ್ತು. ಸ್ವಲ್ಪ ಹೆಚ್ಚು ಹೆಚ್ಚು ವೇಗವಾಗಿ ನಡೆದ ಪರಿಣಾಮ ‘ಮುಟ್ಟಿದರೆ ಮುನಿ’ ಗಿಡದ ಮುಳ್ಳು ಗೀರಿ ಸಣ್ಣಗೆ ರಕ್ತ ಬರುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ಜುಲ್ಪಾಕರ್ ಗಮನಿಸುವ ಗೋಜಿಗೆ ಹೋಗಲಿಲ್ಲ. ನಾಗೇಶ ಹುಡುಕುತ್ತಿದ್ದ ಜಾಗದಲ್ಲಿ ಅಚಾನಕ್ಕಾಗಿ ಕಂಡ ಏಳು ತೆಂಗಿನ ಕಾಯಿಗಳು ಜುಲ್ಪಾಕರ್ ಮನದಲ್ಲಿ ನಿರ್ವಿವಾದ ತೀರ್ಪನ್ನು ಹೊರಡಿಸಿದ್ದವು. ಈವರೆಗೆ ತೋಟದಲ್ಲಿ, ತೋಟದ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಕಾಣೆಯಾಗುತ್ತಿರುವ ಕಾಯಿಗಳಿಗೆಲ್ಲ ಇವರೆ ಕಾರಣ ಎಂಬುದನ್ನು ಅರಿತು ಆ ಏಳು ಕಾಯಿಗಳನ್ನು ಅಲ್ಲೆ ಬಿಟ್ಟು ತೋಟ ಬಳಸಿ ಬೇಗ ಬೇಗನೆ ಮನೆಕಡೆ ದಾವಿಸಲು ಮುಂದಾದರು.

ಜುಲ್ಪಾಕರ್ ಬರುತ್ತಿರೋದು ನಾಗೇಶನಿಗೆ ಕಾಯಿಯನ್ನು ಹುಡುಕುವಾಗ ಕೃಷ್ಣಯ್ಯನ ಕೃಪೆಯಿಂದ ಹೇಗೆ ಗೊತ್ತಾಯಿತೋ ಹಾಗೆಯೇ ನಾಗೇಶ ಮತ್ತು ವೈರಮುಡಿ ಓಡಿಹೋಗಿ ಝರಿಯ ಹಳ್ಳದಲ್ಲಿ ನಿಂತಿರೋದು ಜುಲ್ಪಾಕರ್‍ಗು ಗೊತ್ತಾಯಿತು. ಅದಕ್ಕಾಗಿ ಆ ಏಳು ಕಾಯಿಗಳನ್ನು ಅಲ್ಲೆ ಕಂಡು ಕಾಣದಂಗೆ ಬಿಟ್ಟು ಜುಲ್ಪಾಕರ್ ಸಾಗಿದ್ದು. ಅವ ತೋಟ ಸುತ್ತುವಾಗ ಈ ಇಬ್ಬರು ಬಂದ ದಾರಿಗೆ ತಕ್ಷಣಕ್ಕೆ ಸುಂಕವಿಲ್ಲ ಎಂಬುದನ್ನು ತಿಳಿದು ಸ್ವಲ್ಪ ಅನುಮಾನಾಸ್ಪದವಾಗಿ ಹೆಜ್ಜೆ ಹಾಕುತ್ತಾ ‘ನಮ್ಮ ಕಂತ್ರಿ ಕೆಲಸ ಜುಲ್ಪಾಕರ್‍ಗೆ ಗೊತ್ತಾಗಿರ್ಬೋದ’ ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆಯನ್ನು ತಾವೇ ಕೇಳಿಕೊಳ್ಳತ್ತಾ ‘ಏ ಇಲ್ಲ ಇಲ್ಲ, ಕಾಯ್ಗಳು ಕಂಡಿಲ, ಇನ್ನು ನಮ್ ಇಸ್ಯಾ ಹೆಂಗ್ ಗೊತ್ತಾದದು? ಕೇಳಿದ್ರೆ ಬುತಾಳಿ ಗೆಡ್ಡೇಲಿ ಜೇನಿತ್ತು ಅಂದ್ರಾಯ್ತು’ ಎಂದು ಉತ್ತರವನ್ನು ಕಂಡುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ ಬೈಕ್ ಹತ್ತಿ ಈ ಕಾಮಗಾರಿಯನ್ನು ಈ ರಾತ್ರಿಯೇ ಬಂದು ಪೂರ್ಣಗೊಳಿಸುವ ಯೋಜನೆಯನ್ನು ಮನದಲ್ಲಿ ಎಣಿಸುತ್ತಾ ಸಾಗಿದರು. ಇಬ್ಬರು ಹೋಗಿದ್ದು ಗೊತ್ತಾದ ಮೇಲೆ ಉಣ್ಣಿಬೇಲಿಯ ಮರೆಯಿಂದ ಜುಲ್ಪಾಕರ್ ಹೊರಬಂದು ಮನೆಕಡೆ ಧಾವಿಸಿದ್ದು!
ಕರು ಸತ್ತು ಪುತ್ರ ವಿಯೋಗದಿಂದ ಹಸು ನರಳುತ್ತಿರಬೇಕೆಂಬ ಸಂಶಯ ಜುಲ್ಪಾಕರ್ ಹೆಂಡತಿ ಮುಜಾಮಿಲ್ಲಳಿಗೆ. ಜರ್ಸಿ ಹಸು ಎಂದರೆ ಒಂದು ಏಳೆಂಟು ಲೀಟರ್ ಹಾಲಾದರೂ ಕೊಡಬೇಕಿತ್ತು. ಆದರೆ ಇದು ಎರಡು ಲೀಟರ್ ಗೆ ಕೆಚ್ಚಲು ಬಡಿದಾಡುವಾಗ ಅವಳ ಸಂಶಯ ಅವಳಿಗೆ ನಿಜವಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಮೊದಲು ಹೆಚ್ಚು ಹಾಲು ಸುರಿಯುವಾಗ ತಾನೇ ನಿಂತು ಹಾಲು ಕರೆಯುತ್ತಿದ್ದ ಮುಜಾಮಿಲ್ ಎರಡೂ ಲೀಟರ್‍ಗೆ ಪುತ್ರ ವಿಯೋಗ ಕಾರಣ ಎಂಬುದು ಗೊತ್ತಾದ ಮೇಲೆ ಕೆಂಗಾಲುವಿನ ಪಾಲಿಗೆ ತಗಲಾಕಿದ್ದಳು. ಅವನೇ ಮಾಲೀಕನಾಗಿ ಹಿಂಡಿ, ಬೂಸಾ, ಬಾನಿ(ಮನೆಯವರು ತಿಂದು, ಉಂಡು ಮಿಕ್ಕಿದ ಆಹಾರವನ್ನು, ಕೈತೊಳೆದ ನೀರನ್ನು ಶೇಖರಿಸಿಟ್ಟ ಸಿಲ್ವಾರದ ಪಾತ್ರೆ) ಎಲ್ಲವನ್ನು ನೀಡಿ ಹಾಲು ಕರೆದು ಡೈರಿಗೆ ಹಾಕುತ್ತಾ ಸಮಯ ಬಂದಾಗ ನೀಲವ್ವನಿಗೂ ಸುರಿಯುತ್ತಾ ಸ್ವಾಮಿ ಕಾರ್ಯ ಸ್ದಕಾರ್ಯ ಎರಡನ್ನೂ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಸುಖಿಯಾಗಿದ್ದ. ಮನೆಯ ಬಳಿ ಒಡೆಯನ ಬೈಕು ಬಂದ ಶಬ್ಧ ಕೇಳಿ ಹಾಲಿಲ್ಲದ ಹಸುವಿನ ಎದೆಯನ್ನು ಹಿಂಡುವುದನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸಿ ತಟಪಟನೆ ಹೆಜ್ಜೆ ಹಾಕಿ ಬ್ಯಾಗನ್ನು ಕಸಿದುಕೊಂಡು ಒಳಹೋದನು. ಜುಲ್ಪಾಕರ್ ಬೈಕನ್ನು ಮನೆ ಮುಂದಿನ ಅಂಗಳದಲ್ಲಿ ನಿಲ್ಲಿಸಿ ಟೋಪಿಯನ್ನು ತೆಗೆದು ಬೆವತಿದ್ದ ತಲೆ ಕೆರೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ ಒಳಹೋಗದೆ ‘ಕೆಂಗಾಲು ಲೋ ಕೆಂಗಾಲು’ ಎಂದು ಕೂಗತೊಡಗಿದನು.
ದನ ಮೇಯಿಸಲು ಹೋಗಿದ್ದ ನಂಜ ಹಾಗೂ ಮಾರೀಗುಡಿಯ ಬಳಿ ಕಾಲಕಳೆಯುತ್ತಿದ್ದ ಮರಿಸಿಂಗ ಇಬ್ಬರನ್ನು ಕೂಡಿಕೊಂಡು ರಾತ್ರಿ ಬೇಟೆಗಾಗಿ ನಾಗೇಶ ಮತ್ತು ವೈರಮುಡಿ ಯೋಜನೆ ರೂಪಿಸಿಕೊಳ್ಳತೊಡಗಿದರು. ಎಸೆದಿದ್ದ ಏಳು ಕಾಯಿ ಮತ್ತು ತೋಟದಲ್ಲಿ ಪಾಳು ಮನೆಯಲ್ಲಿರಬಹುದಾದ ಐವತ್ತು ಕಾಯಿಗಳನ್ನು ಸೇರಿಸಿ ಲೆಕ್ಕ ಹಾಕುತ್ತಾ ಮಾರಿದರೆ ಎಷ್ಟು ದುಡ್ಡಾಗುತ್ತದೆ, ಒಬ್ಬೊಬ್ಬರಿಗೆ ಎಷ್ಟೆಷ್ಟು ಬರುತ್ತದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಎಣಿಸಿ ಎಣಿಸಿ ಮನದೊಳಗೆ ಗಣಿತದ ಮೇಷ್ಟ್ರಾಗಿ ಹೋಗಿದ್ದರು. ಮನೆಯೊಳಗೆ ಮುನ್ನೂರು ಕಾಯಿಗಳಿದ್ದರೂ ಇಷ್ಟು ದಿನದ ಕಳ್ಳತನದಲ್ಲಿ ಯಾವತ್ತೂ ಪೂರ್ತಿ ಕದ್ದಿರಲಿಲ್ಲ. ಹಾಗಾಗಿ ಕಳ್ಳತನ ಲೇಟಾಗಿ ಬಯಲಾಗಿದ್ದು. ಐವತ್ತು ಕದ್ದರೆ ಗೊತ್ತಾಗುವುದಿಲ್ಲ ಎಂಬ ನಾಗೇಶನ ಕುತಂತ್ರದಿಂದ ಲಾಭವೇ ಆಗಿದ್ದರೂ ಕಳ್ಳತನ ಯಾವತ್ತಿಗೂ ಹರಿತವಾದ ಕತ್ತಿಯ ಆಮಂತ್ರಣವೇ ಅಲ್ಲವಾ!

ಇತ್ತ ಕೆಂಗಾಲನನ್ನು ತರಬೇತಿಗೊಳಿಸಿ ಬೈಕಲ್ಲಿ ಬಂದರೆ ಗೊತ್ತಾಗುತ್ತದೆ ಅಂತ ಬಿಲ್ಜಾಲ ಕಿರುಗಾಡಿನ ಕಾಲುದಾರಿಯಲ್ಲಿ ನಡೆದುಕೊಂಡೆ ಜುಲ್ಪಾಕರ್ ಹೆಜ್ಜೆ ಹಾಕಿದ್ದರು. ಅತ್ತ ನಾಲ್ವರೂ ಸೇರಿ ಆ ಏಳು ಕಾಯಿ, ಈ ಐವತ್ತು ಕಾಯಿಯ ಜೊತೆಗೆ ಕತ್ತಲು ಚನ್ನಾಗಿರುವುದರಿಂದ ಮರದಿಂದ ಕೀಳುವ ಸಾಹಸವನ್ನು ಮಾಡಲು ತುರ್ತಾಗಿ ರೆಡಿಯಾದರು. ಐವತ್ತೇಳು ಕಾಯಿಗಳಿಗೆ ಬೇಕಾದ ಮೂರು ಚೀಲಗಳ ಬದಲಿಗೆ ಐದು ಚೀಲಗಳನ್ನು ತಂದಿದ್ದರು. ದುಬೈನಿಂದ ಜುಲ್ಪಾಕರ್‍ನ ದೊಡ್ಡಪ್ಪನ ಮಗ ತಂದುಕೊಟ್ಟಿದ್ದ ಟಾರ್ಚು, ಎರಡು ಬಿಗಿಯಾದ ದೊಣ್ಣೆ(ಬಿದಿರು ಕೋಲು), ಒಂದು ಮಚ್ಚು, ನೋಕಿಯಾ ಮೊಬೈಲು ಜುಲ್ಪಾಕರ್ ಮತ್ತು ಕೆಂಗಾಲುವಿನ ಬಳಿಯಲ್ಲಿದ್ದವು. ತೋಟಕ್ಕೆ ಸಮೀಪವಾಗುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಬೇಟೆಗೆ ಹೊಂಚುಹಾಕುವ ಹುಲಿಯಂತೆ ಹೆಚ್ಚು ಶಬ್ಧವಿರದ ಹೆಜ್ಜೆಹಾಕುತ್ತಾ ಬಳಿಯಾದರು. ಇಬ್ಬರು ಒಬ್ಬರನ್ನೊಬ್ಬರು ಕಾಣದಂತಿದ್ದರು ನೋಡಿಕೊಂಡು ತೋಟದಲ್ಲಿ ಏನೂ ಚಟುವಟಿಕೆ ಇಲ್ಲದನ್ನು ಗಮನಿಸಿ ಕಳ್ಳರು ಇಂದು ಬರುತ್ತಾರೋ ಇಲ್ಲವೋ, ಇಷ್ಟು ಹೊತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಬಂದಿದ್ದು ವ್ಯರ್ಥವಾಗುತ್ತದೋ ಏನೋ ಎಂದು ಲೆಕ್ಕಾಚಾರ  ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ ಮೌನವಾಗಿ ಊರಿನ ಉಸಿರು ಮತ್ತು ಕಾಡಿನ ಏದುಸಿರಿಗೆ ವ್ಯತ್ಯಾಸ ಆಲಿಸುತ್ತಿದ್ದರು.

ಮೊದಲು ಏಳು ಕಾಯಿಗಳನ್ನು ನೋಡಿ ಕಾಣದಾದಾಗ ಇವಿರಲಿ, ಮನೆಯೊಳಗೆ ತುಂಬೋಣ ಎಂದು ಮೆಲ್ಲನೆ ನಂಜನನ್ನು ದಬಾಯಿಸಿ ಎತ್ತಿ ಸೂರು ಕಟ್ಟಿನ ಮಾರ್ಗವಾಗಿ ಮಾಮೂಲಿಯಾಗಿ ಮಂಗಳೂರು ಹಂಚುಗಳನ್ನು ತೆಗೆದು ಇಳಿಯುತ್ತಿದ್ದಿದ್ದ ಜಾಗದಿಂದ ಇಳಿಸಿಕೊಂಡು ಕಿಟಕಿಯ ಮೂಲಕ ಒಂದೊಂದೆ ಕಾಯಿಗಳನ್ನು ಹೊರ ಹಾಕಿಸಿಕೊಳ್ಳಲ್ಪಟ್ಟರು. ಈ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ನಂಜ ಮತ್ತು ವೈರಮುಡಿ ಸಾಕೆಂದು ಅರಿತ ನಾಗೇಶ ಮರಿಸಿಂಗನನ್ನು ಕರೆದುಕೊಂಡು ಯಾವುದಾದರೂ ಮರದಲ್ಲಿ ಕಾಯಿ ಕೀಳುವ ಅಂತ ಹೊರ ಕರೆತಂದ. ಇಬ್ಬರಿಗೂ ಗೊತ್ತಿದ್ದ ವಾಸ್ತವ ಸತ್ಯವೆಂದರೆ ಯಾವ ಮರಕ್ಕೆ ಹತ್ತಿದರೂ ಕಾಯಿಗಳಿವೆ ಎಂಬುದು. ಆದರೆ ಭಯದ ವಿಚಾರವೆಂದರೆ ಈ ಮೊದಲು ಹೀಗೆಯೇ ಕಾಯಿ ಕೀಳಲು ಮರವೇರಿದಾಗ ಅಲ್ಲಿ ಅನಿರೀಕ್ಷಿತವಾಗಿ ಕಂಡ ದೊಡ್ಡ ನಾಗರಹಾವಿಗೆ ಹೆದರಿ ಅವಸರವಾಗಿ ಇಳಿಯುವಾಗ ವೈರಮುಡಿ ಬಿದ್ದು ಕೈ ಮುರಿದುಕೊಂಡದ್ದು. ಆ ಘಟನೆ ನಡೆದ ಮೇಲೆ ‘ಉಷಾರು’ ಎಂಬ ಭಯಮಿಶ್ರಿತ ಅನುಭವ ನುಡಿ ಎಲ್ಲರಲ್ಲಿಯೂ ಮನೆ ಮಾಡಿತ್ತು. ಯೋಚನೆಗೆ ಜಾಸ್ತಿ ಗಮನ ಕೊಡದೆ ಮರಿಸಿಂಗನನ್ನು ಬಳಿಯಲ್ಲಿದ್ದ ಮರಕ್ಕೆ ಹತ್ತುವಂತೆ ಸೂಚಿಸಿ ತಂದಿದ್ದ ತಲೆಗೆ ಕಟ್ಟಿಕೊಳ್ಳುವ ಟಾರ್ಚನ್ನು ಕಟ್ಟಿ ಅಮಂಗಳ ಕಾರ್ಯಕ್ಕೆ ನಾಗೇಶ ಚಾಲನೆ ನೀಡಿದ. ಒಂದೇ ಸಮನೆ ಗಾಬರಿಯಿಂದ ಮರವೇರಿದ ಮರಿಸಿಂಗ ಕೈಗೆ ಕಾಯಿಗಳು ಸಿಕ್ಕ ಕೂಡಲೆ ಎಳೆದು ಉದುರಿಸತೊಡಗಿದ. ಕೆಳಗೆ ತುಸು ದೂರಲ್ಲಿಯೇ ನಿಂತಿದ್ದ ನಾಗೇಶ ಇತ್ತ ಸುಗಮವಾಗಿ ಸಾಗುತ್ತಿದ್ದ ಮನೆಯೊಳಗಿನ ಕೃಷಿ ಹಾಗೂ ಮರದ ಮೇಲಿನ ಕೃಷಿಗಳಿಗೆ ಹರ್ಷ ಚಿತ್ತನಾಗಿ ಸುತ್ತಲೂ ಯಾವುದಾದರೂ ಬೆಳಕು ಕಾಣುತ್ತದಾ ಅಂತ ನೋಡತೊಡಗಿದ.

ಕೆಂಗಾಲು ಕೆರೆದುಕೊಳ್ಳುವ ಜೊತೆಜೊತೆಗೆ ದಪ್ ದಪ್ ಎಂದು ಬೀಳುತ್ತಿದ್ದ ಕಾಯಿಗಳ ಶಬ್ಧವನ್ನು ಗಮನಿಸಿ ದಣಿಗೆ ವಿಷಯ ಮುಟ್ಟಿಸಿ ಇಬ್ಬರು ಒಂದೊಂದೇ ಹೆಜ್ಜೆ ಹಾಕಲು ಮುಂದಾದರು. ಬೆಳಕಿಲ್ಲದ ಹಾದಿ ಸುಗಮವಾಗಿದ್ದರೂ ಅಲ್ಲೊಂದು ಕಾಡು ಹಂದಿ ಮಲಗಿದ್ದು ದಡಕ್ಕನೆ ಎದ್ದು ಚಿಮ್ಮಿ ಮಾಯವಾಗುವ ಬರದಲ್ಲಿ ಯಾವ ದಿಕ್ಕಿಗೆ ಹೋಗಬೇಕು ಎಂಬ ಆಲೋಚನೆ ಮಾಡದೆ ಜುಲ್ಪಾಕರ್ ಕಾಲಿನ ಸಂದುವನ್ನು ಹಾದು ‘ನಾನು ಸಿಕ್ಕಿಕೊಂಡೆನಾ’ ಎಂಬ ಭಯದಿಂದ ಸೆಕೆಂಡಿನಲ್ಲಿ ಮಾಯವಾಯಿತು. ಒಂದೇ ಸಲ ಸರಕ್ಕೆಂದು ಹಂದಿ ನುಗ್ಗಿದ ಪರಿಣಾಮ ಅಷ್ಟೇನು ಉದ್ದವಿಲ್ಲದ ಜುಲ್ಪಾಕರ್ ಹಿಡಿತ ತಪ್ಪಿ ‘ಅರೆ ಅಲಾ’್ಲ ಎನ್ನುತ್ತಾ ಮುಗ್ಗರಿಸಿ ಬಿದ್ದು ಮೂರು ಉರುಳು ಸೇವೆಯನ್ನು ಮಾಡಿದ. ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ನಡೆದ ಪ್ರಸಂಗಕ್ಕೆ ಹೇಗೆ ವರ್ತಿಸಬೇಕು ಎಂದು ತೋಚದ ಕೆಂಗಾಲು ಅಯ್ಯಾ,,, ಎನ್ನುತ್ತಾ ಉರುಳುತ್ತಿರುವವರನ್ನು ಎತ್ತಲೋದನು. ನಾಗೇಶನಿಗೆ ಈ ‘ಅರೆ ಅಲ್ಲಾ, ಅಯ್ಯಾ,,, ಶಬ್ಧಗಳು ನಿಸ್ಸಂಶಯವಾಗಿ ಯಾರೋ ಬರುತ್ತಿದ್ದಾರೆಂಬುದನ್ನು ತಿಳಿಸಿದವು.  ವಿಷಯ ಗೊತ್ತಾಗುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಟೀಮ್ ಅನ್ನು ಬಚಾವುಗೊಳಿಸಬೇಕೆಂಬ ಒಗ್ಗಟ್ಟ ತನದಿಂದ, ಯಾರಾದರೂ ಬಂದರೆ ಕೂಗಬೇಕೆಂಬ ಒಪ್ಪಂದದಂತೆ ‘ಹೋ,,, ಎಂದು ಕೂಗಿಟ್ಟನು. ಹಾಳಾದವನು ಹಾಗೆಂದು ಕೂಗಿ ಅತ್ತ ಓಡಿ ಹೋಗಿದ್ದರೆ ರಕ್ತ ಸುರಿಯುವ ಅನಾಹುತವಾಗುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲವೇನೋ! ಸಿಕ್ಕ ಸೂಚನೆಯಿಂದ ಸಿಕ್ಕಿ ಹಾಕಿಕೊಂಡು ಬಿಡುವೆನೇನೋ ಎಂಬ ಗಾಬರಿಯಿಂದ ಮರಿಸಿಂಗ ಎಳೆದು ಕೈಗೆ ಬಂದಿದ್ದ ತೆಂಗಿನ ಕಾಯಿಯನ್ನು ಅಸಾಧ್ಯವೆಂಬಂತೆ ಎತ್ತಲೋ ಬಿಸಾಕಿದ. ಅದು ಅಲ್ಲಿಯೇ ಎಲ್ಲರೂ ಬಂದ ತಕ್ಷಣ ಓಡಿ ಹೋಗುವ ಎಂದು ಕಾತರನಾಗಿ ಬೋನಿಗೆ ಸಿಕ್ಕ ಚಿರತೆಯಂತೆ ಓಡಾಡುತ್ತಿದ್ದ ನಾಗೇಶನ ತಲೆಯ ಮೇಲೆ ವಕ್ರ ವಕ್ರವಾಗಿ ಬಂದು ಅಪ್ಪಳಿಸಿತು. ಮನೆಯೊಳಗಿದ್ದ ವೈರಮುಡಿ ಬೇಗನೆ ಹೊರಬಂದು ಏನಾಯಿತು ಎಂದು ನೋಡುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ನಾಗೇಶನಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಗೊತ್ತಾಗುತ್ತಿದೆ, ತನ್ನ ತಲೆಯಿಂದ ಸುರಿಯುತ್ತಿರುವ ದಾರಾಕಾರ ರಕ್ತದ ಪ್ರಮಾಣ ಎಷ್ಟೆಂದು!

Monday, 10 April 2017

ಒಂದು ರಾತ್ರಿ:-- ಚಂದ್ರು ಎಂ ಹುಣಸೂರು

ಒಂದು ರಾತ್ರಿ

ಅವನು ಖಂಡಿತಾ ಸುಖಿಸಲೇ ಬಂದು ಲೈಟ್ ಆಫ್ ಆದ ನಂತರ ಕಣ್ಣು ಮುಚ್ಚಿ ನಾನು ಜಡವಾಗುವ ಹೊತ್ತಿಗೆ ನನ್ನನ್ನು ಬೆತ್ತಲು ಮಾಡಿ ರಕ್ಕಸನಂತೆ ಎರಗಿ ಒಂದೆರೆಡು ಕಡೆ ಉಗುರಿನಿಂದ ಗುರುತಾಗುವಂತೆ ಗೀರಿ ಸಾಧ್ಯವಾದರೆ ಅವನಿಗನಿಸಿದರೆ ಸಿಗರೇಟಿನಲ್ಲಿ ಸುಟ್ಟು ಅದಕ್ಕೊಂದಷ್ಟು ಟಿಪ್ಸು ಅಂತ ಕೊಟ್ಟು ದಣಿದು ಹೋಗಿದ್ದರೆ ತೀರ ನಾನು ಹೆಣ್ಣು ಎಂಬುದು ನನಗೇ ಅರಿವಾಗುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲವೇನೋ!.

ಎಷ್ಟೊಂದು ಬಗೆಯ ಎದೆಯ ರೋಮಗಳು ಇಷ್ಟವಿಲ್ಲ ಬೇಡವೆಂದರೂ ಹಾಸಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಉದುರುವಾಗ ಅಲ್ಲಿ ಬಿಳಿ ರೋಮಗಳೂ ಇದ್ದವು. ಅವನೊಂದಿಗೆ ಮೊದಲ ಸಲದ ಹಾಸಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಉದುರಿದ ರೋಮಗಳು ನಿಜಕ್ಕೂ ಎದೆಯವಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಅವು ತಲೆಯವು. ಮಾಮೂಲಿಯಂತೆ ಗಿರಾಕಿ ಭರಗೆಟ್ಟ ವರ್ತನೆ ತೋರದವನಾಗದೇ ಮುಜುಗರದವನಾಗಿಬಿಟ್ಟರೆ ಅದನ್ನು ಸಂಭಾಣಿಸೋದು ಊಟ ಇಟ್ಟಾಗ ನೀರನ್ನು ಇಡುವಂತಹ ಸಹಜ ಜ್ಞಾನದಿಂದ ಅರ್ಥೈಸಿಕೊಂಡು ನಾನೇ ಬೆತ್ತಲಾಗೋದು ಕಸುಬು ಕಲಿಸಿದ ಪಾಠ. ಹಾಗೆ ಸೆರಗನ್ನು ಸರಿಸುವಾಗಲೇ ಯಾವುದೋ ತನ್ನದಲ್ಲದ ವಿಳಾಸಕ್ಕೆ ಬಂದವನಂತೆ, ಟಿಕೇಟ್ ಪಡೆಯದೆ ಕದ್ದು ಬಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ನುಸುಳಿರುವವನಂತೆ, ಇನ್ನೇನೋ ತನ್ನ ಮರಣದಂಡನೆ ತೀರ್ಪಿಗೆ ಅದೊಂದು ಸಾಕ್ಷಿ ಸಿಕ್ಕದಿರಲಪ್ಪ ಎಂದು ಪರದಾಡುವವನಂತೆ, ಹಪಹಪಿಸುವಂತೆ, ಒಳ ಬಂದುಬಿಟ್ಟೆನಲ್ಲಾ ಎಂಬ ನರಕದಲ್ಲಿ ಬೇಯುವವನಂತೆ ಹೆಜ್ಜೆ ಇಟ್ಟು ಬಂದು ಅವ ಕಾರ್ಯಸಿದ್ಧಿ ಕೈಗೊಳ್ಳಲು ಮುಂದಾಗಲಿಲ್ಲ. ಎಷ್ಟೊಂದು ಪಳಗಿರುವ ನಾನು ಇದು ಒಂದು ಸಾಮಾನ್ಯ ರೋಮ ಎನ್ನುವ ಉದಾಸೀನತೆಯಲ್ಲಿ ಮುಂದೆ ಹೋಗಿ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಬಂದು ಕಾಣುವ ಚೂರು ಬೆಳಕಿನ ಕಡೆ ಮುಖ ನೋಡಿದೆ. ದೈನಂದಿನ ವ್ಯವಹಾರದ ನಾಜೂಕಿನ ಪ್ರಭಾವದಿಂದ!. ಕೈ ಹಿಡಿಯುವಾಗ ನಾಡಿ ಮಿಡಿತಕ್ಕೆ ಬೆರಳು ಆನಿಸಿ ಗಿರಾಕಿಯ ಗುಂಡಿಗೆ ವೀಕ್ಷಿಸಿದೆ. ಒಂದೇ ಓಡುತ್ತಿತ್ತು. ಕಾಲು ಮಾತ್ರ ನಿಧಾನವಾಗಿ ನಾ ಕರೆದಲ್ಲಿ ವಾಲಿ ವಾಲಿ ಚಲಿಸಿತ್ತು. ಆ ಕತ್ತಲ ನೀರವ ಮೌನದಲ್ಲಿ ಎಷ್ಟೊಂದು ನರಕ ಸದೃಷ ಶಬ್ಧಗಳು, ಅಶ್ಲೀಲ ಪದಗಳು, ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಕಡಿಮೆ ಬಾರಿ ಬರಬಹುದಾದ ಉದ್ಘರಿಸುವಂತ ಸಂಗೀತವನ್ನು ನಾನು ನಿತ್ಯವೂ ಕೇಳುತ್ತಿದ್ದೆ. ಅನುಭವಿಸುತ್ತಿದ್ದೆ. ಹಗಲೊತ್ತಿನಲ್ಲೇ ಮಲಗುವ ಬ್ಯುಸಿನೆಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಸೂರ್ಯನಿಗೆ ನಾ ಬೇಡವಾದೆ. ಚಂದ್ರನಿಗೂ ಕಿಟಕಿಯಲ್ಲಿ ಎಷ್ಟೋ ಬಾರಿ ಹನಿಗಣ್ಣ ಪತ್ರ ಬರೆದೆ. ಅಲ್ಲಲ್ಲಿ ಸಿಗುವ ಸಿಗರೇಟು ಪೀಸುಗಳು ಯಾವ ಕಂಪನಿಯವು ಅಂತ ಗೊತ್ತಾಗದಷ್ಟು ಸುಟ್ಟು ಹೋಗಿದ್ದು ನನ್ನ ಜೀವನದ ಒಡನಾಡಿಗಳೇ ಆಗಿವೆ. ನನ್ನನ್ನು ಸುಟ್ಟವೂ ಕೂಡ ನನಗೆ ಆಪ್ತ. ಆ ರೀತಿ ಸುಟ್ಟಂತಹ ಸಿಗರೇಟುಗಳ ಕಿಡಿ ಭಾಗದಲ್ಲೇ ಒಂದಷ್ಟು ಟಿಪ್ಸು ಇತ್ತಲ್ಲ!. ತೊಡೆ ಭಾಗದಲ್ಲಿ, ಬೆನ್ನಿನ ಕೆಳನಡು, ಎದೆಯ ಒಳಭಾಗ- ಹೀಗೆ ಒಂದೊಂದು ಭಾಗವೂ ಸುಡಲು ಒಬ್ಬೊಬ್ಬರಿಗೆ ಇಷ್ಟ. ಮೊದಮೊದಲು ಸಿಗರೇಟಿನಲ್ಲಿ ಸುಟ್ಟಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದೂ ಯಮಯಾತನೆಯಾಗಿ ಒಂದೆರೆಡು ಬಾರಿ ಆತ್ಮಹತ್ಯೆ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲೂ ಪ್ರಯತ್ನ ಪಡಲು ಕಾರಣವಾಗಿದ್ದು ಈಗೀಗ ಅರ್ಥಾತ್ ಜ್ವರಕ್ಕೆ ಕುಂಡಿಯಲ್ಲಿ ಚುಚ್ಚಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಇಂಜಕ್ಷನ್ನಿನಷ್ಟೇ ಹಿಂಸೆಯಾಗಿಯೂ ಯಾವುದೋ ಹೆಣಕ್ಕೆ ಗೆಲುವು ನೀಡುವ, ಆ ಬಾನಿಗೊಂದು ಬದುಕು ನೀಡುವ, ಈ ಕಡಲಿಗೊಂದು ಕನಸು ನೀಡುವ, ಏನೋ ಪಡೆಯುತ್ತೇನೆ- ಏನು ಪಡೆಯುತ್ತೇನೆ- ಯಾಕೆ ಪಡೆಯುತ್ತೇನೆ ಎಂಬ ಯಾವೊಂದು ನಿಲುವಿಗೂ ಬರಲಾಗದೆ ‘ಒಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಪಡೆಯುತ್ತೇನೆ’ ಎಂತಷ್ಟೇ ಸಮಾಧಾನವಾಗಿ ಸುಡುವ ಸಿಗರೇಟಿನ ತುದಿಯಲ್ಲಿ ಕಿಡಿಗಳು ಕಡಿಮೆಯಾಗಲೆಂದೇ ಬಯಸುತ್ತೇನೆ. ಅದು ಸುಟ್ಟರೂ ಸುಡದಿದ್ದರೂ ಮುಲುಗುಟ್ಟುತ್ತೇನೆ. ಬಂದವ ಕಾಮ ಪ್ರಿಯನಾಗಲೀ, ಸ್ತ್ರೀ ಪ್ರಿಯನಾಗಲೀ, ಷೋಕಿವಂತನಾಗಲಿ ಸುಡೋದು ಆ ನಾನು ಮುಲುಗುಟ್ಟುವ ಶಬ್ಧಕ್ಕಾಗಿ ಅಂತ ನನಗೆ ಅರ್ಥವಾಗಿ ಹೋಗಿದೆ. ಇಡುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಕೂಗುತ್ತೇನೆ ಮೆಲ್ಲಗೆ. ಅದು ಆ ಕ್ಷಣದ ಉರಿಗಲ್ಲ, ಆ ಕ್ಷಣದ ಭಯಕ್ಕಲ್ಲ, ಆ ಕ್ಷಣದ ಋಣಕ್ಕಲ್ಲ, ಆ ಕ್ಷಣದಿಂದ ಪಾರಾಗಲಲ್ಲ- ನನಗೂ ಇದು ಕಷ್ಟವಾಗುತ್ತಿದೇ ಅಂತ. ಏಕೆಂದರೆ ಇದೆಲ್ಲ ತುಂಬಾ ಕಷ್ಟ ಅಂತ ನನಗೀಗ ಅನಿಸುತ್ತಿದೆಯಲ್ಲ ಆ ಅನಿಸಿಕೆಗೆ ನಾ ಬದುಕಿರೋದು. ಇದಕ್ಕೆಲ್ಲ ಅಂಜದೇ ಸತ್ತ ಎಂದು ಗೊತ್ತಾದಾಕ್ಷಣ ‘ಯಾಕೆ ಸತಾ’್ತ? ಎಂದು ಕೇಳುವ ತೀರ ಕ್ಷುಲ್ಲಕವಾದ, ಸಾಮಾನ್ಯವಾದ, ಸಂಬಂಧವಿಲ್ಲದವನೂ ಸಂಭೋಧಿಸುವ ಪ್ರಶ್ನೆಯಷ್ಟೇ ಸಹಜವಾಗಿ ನನಗಾಗುತ್ತಿರುವ ಪರಿಪರಿ ಹೀನಾಯ ಕಷ್ಟಗಳನ್ನು ಪರಿಗಣಿಸಲಾರೆ. ಹಾಗೆಂದು ಸತ್ತಿದ್ದಾನೆ ಅಂತ ಗೊತ್ತಿದ್ದರೂ ‘ಇಲ್ಲ ನಾನು ಬಿಡೋದೆ ಇಲ್ಲ’ ಎಂದು ಹೆಣವನ್ನು ತಬ್ಬಿಕೊಂಡ ಕರುಳು ಗೋಳಾಡುವುದನ್ನು ಟೀಕಾರ್ಹ ಹೃದಯದವನೊಬ್ಬ ‘ಅದು ಹೇಗೆ, ಸತ್ತವ ಮತ್ತೆ ಬರ್ತಾನಾ, ಈಯಮ್ಮಗೆಲ್ಲೋ ಹುಚ್ಚು’ ಅನ್ನುತ್ತಾ ಬದುಕೇ ಹರಿದ ಬಾನಿನಂತಾದರೂ ಇದೆಲ್ಲ ಕಾಮನ್ ಎನ್ನುವ ಹಾಗೆ ಬಿಟ್ಟು ಬಿಡುವ ಧೋರಣೆಯನ್ನು ತಾಳಲಾರೆ. ಸತ್ತವನ ನೆನಪನ್ನು ಮತ್ತು ಅವನ ಕನಸನ್ನು ನೇಯುವುದು ನನ್ನ ನೆಮ್ಮದಿ. ಹಾಗಾಗಿ ಹಾಸಿಗೆಯಲ್ಲಿರುವ ಕಲೆಗಳನ್ನು ದಿನಚರಿಯಾಗಿ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಅಂಗಾತ ಮಲಗುವ ಕ್ರೀಡೆಯಲ್ಲಿ ಆ ಕಪ್ಪು ಫ್ಯಾನಿನಲ್ಲಿ ಕೂತ ಧೂಳಿನ ಕಣಗಳ ಬದಲಾವಣೆ ನೋಡಿ ಕೊರಗುತ್ತೇನೆ. ಟ್ಯೂಬ್ ಲೈಟಿನ ಸಂಧಿಯಲ್ಲಿ ಮೊದಲು ಇಣುಕಿದ ಹಲ್ಲಿ ತನ್ನಂತೆಯೇ ಇನ್ನು ಏಳೆಂಟು ಹಲ್ಲಿಗಳನ್ನು ಹುಟ್ಟಿಸಿ ಅದರ ವಂಶಾಭಿವೃದ್ಧಿಯಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿ ಇಷ್ಟಗಲದಲ್ಲೇ ಎಷ್ಟೊಂದು ಚಟುವಟಿಕೆಯಿಂದಿದೆ ಎಂದು ಸುಮ್ಮನೆಯೂ ಆಗುತ್ತೇನೆ.

ನನಗೆ ಬಂದ ಯಾವೊಬ್ಬ ಗಿರಾಕಿಯ ಮೇಲೆ ಬೇಸರವಾಗೋದು ಅವ ಸುಮ್ಮನೆ ಮಲಗಿ ಹಣಕೊಟ್ಟು ಹೋದಾಗ. ಪುಕ್ಕಟೆ ದುಡ್ಡು ನನ್ನನ್ನು ನಿಜವಾಗಿ ವೇಶ್ಯೆ, ಸೂಳೆ ಅಂತ ಸಾಭೀತು ಪಡಿಸುತ್ತದೇನೋ ಅಂತ ತಿಳಿದಿದ್ದೀನಿ. ಅದು ನನಗೆ ಬೇಡ. ಅವನಿಗೆ ಯಾಕೋ ಎರಗುವ ಮನಸಿರಲಿಲ್ಲ. ಪಿಂಕ್ ಟೀಷರ್ಟಿನ ಕ್ವಾಲಿಟಿ ನೋಡಿ ಆಸಾಮಿಯ ಅಂತಸ್ತನ್ನು ಅಳೆಯಲೂ ನಾ ಹೋಗಲಿಲ್ಲ. ತಿರಬೋಕಿಯಂತೆ ಕಂಡ. ತಲೆಗೂದಲು ನುಣುಪಿಗೆ ಕಂಗೊಳಿಸಿ ಯಾಕೋ ಮುಟ್ಟಬೇಕೆನಿಸಿತು. ಅರೆ! ನನಗೇಕೆ ಈ ಬಗೆಯ ಬಯಕೆಯಾಗುತ್ತಿದೆ! ಎಂದು ಆಶ್ಚರ್ಯಳಾದೆ. ಬಯಕೆಗಳೆಲ್ಲ ಬಣ್ಣ ಇಲ್ಲದ ರೈಲು ಕಂಬಿಗಳಂತೆ, ಸಾಬರ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಅರ್ಧ ರೆಡಿಯಾಗಿ ಬೀದಿಯಲ್ಲಿ ಮಗುಚಿ ಬಿದ್ದಿರುವ ಬೀರುವಿನಂತೆ, ಪುಟ್‍ಪಾತಿನಲ್ಲಿ ಸತ್ತ ಹೆಗ್ಗಣದ ಹೊಟ್ಟೆಯಿಂದ ಕಾಗೆಯೊಂದು ಕೊಕ್ಕಿನಲ್ಲಿ ಈಜಿ ತೆಗೆಯುತ್ತಿರುವ ಕರುಳಿನಂತೆ ಗೌಣವಾಗಿ, ಯಾವುದೇ ನೀರಡಿಕೆಗಳಿಲ್ಲದ ದಾಹದಂತೆ, ನಾಲ್ಕು ವರ್ಷಕ್ಕೊಮ್ಮೆ ಫೆಬ್ರವರಿಯಲ್ಲಿ ಬರುವ 29 ನೇ ತಾರೀಖಿನಂತೆ ಒಂದು ಹೀನ ವಸ್ತುವಿನ ತೀರ ಚಿಕ್ಕ ಕಣದ ಮೌಲ್ಯವು ಇಲ್ಲವಾಗಿಬಿಟ್ಟಿದೆ. ಹೀಗಿರುವಾಗ ನಾನು ಯಾಕೆ ಅವನನ್ನು ಮುಟ್ಟಲಿ ಅಂದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ ಮುಟ್ಟಿದೆ. ನೋಡಿದ. ಒಬ್ಬಳೇ ಮಲಗಿಬಿಡೋದು ವಾಸಿ ಎಂದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಲೇ “ಮಲಗೋಣವಾ” ಎಂದೆ. ಅಧಿಕ ಷೆಕೆಗಾಗಿ ನನ್ನ ಅಪ್ಪ ಒಂದಾನೊಂದು ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಷರ್ಟು ತೆಗೆಯುವಂತೆಯೇ ಈಗ ಈತ ಟೀಷರ್ಟ್ ತೆಗೆದ. ಅವ ನಿಜಕ್ಕೂ ಬೆವತಿದ್ದ. ನನಗೆ ನಾನು ಈಗ ಏನು ಮಾಡಬೇಕು ಎಂಬುದೇ ತೀರಾ ಉನ್ನತವಾದ ಹೈಕೋರ್ಟಿನ ಫೈಲಿನ ಪ್ರಶ್ನೆಯಾಯಿತು. ನಾನು ಮೌನಿಯಾದೆ. ಈಗ ಅವ ಮುಟ್ಟಿದ. ಮುಂದುವರೆಯುತ್ತಾನೆ ಅಂದುಕೊಂಡು ಸೆರಗು ಎಳೆದು ಎದೆಯ ಗುಂಡಿಗೆ ಕೈ ಹಾಕಿದೆ. ಬಿಕ್ಕಳಿಸಿದ. ಅವನ ಕಣ್ಣೀರು ಹಾಯುವುದು ಶಬ್ಧವಾಗಲಿಲ್ಲ. ಅವನ ಎದೆ ಮೇಲೆ ಬಿದ್ದವೋ, ಹಾಸಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಅಧಿಕ ಕಾಲದಿಂದ ಇದ್ದ ನನ್ನ ಮತ್ತು ಗಿರಾಕಗಳ ನಾನಾ ಬಗೆಯ ಕಲೆಗಳೊಂದಿಗೆ ವಿಲೀನವಾಗಿ ಆ ಕಲೆಗಳಿಗೆ ‘ಇದೇನಿದು, ಗಂಡಸಿನ ಕಣ್ಣೀರು’ ಅಂತ ಗೊಂದಲವಾಯಿತೇನೋ. ತೀರಾ ತಡವರಿಸುತ್ತಾ ಈತ ಹೋಗಿ ಸ್ವಿಚ್ ಒತ್ತಲೂ ಪಟ್ ಪಟ್ ಅಂತ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲದೆ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಒತ್ತಿದ, ಬೆಳಕು ಬಂತು. ಎಷ್ಟೋ ಜನರ ಬದುಕು ಹೀಗೆ ಅನಿಸುತ್ತದೆ. ಯಾವುದನ್ನೋ ಅರಸಬೇಕು ಎಂಬುದು ಗೊತ್ತಿಲ್ಲದೆ ಗೊತ್ತು ಎಂದು ನಾನಾ ಪ್ರಕಾರ ಅರಸಿ ಹೊತ್ತಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ, ಇಲ್ಲವೇ ಅರಸುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತಾರೆ. ಅದು ಕಾಣದ ಕಡಲಿನ ಕವಿತೆಯ ಹಾಗೆ. ಬೆಳಕಿನಲ್ಲಿ ನನಗವ ಚನ್ನಾಗಿ ಕಂಡ. ಒಂದು ಬಗೆಯ ಹೊಸದಾದ ಮುಜುಗರ, ಈ ಕಸುಬಿಗೆ ನಾನು ಹೊಸಬಳೇನೋ ಅನ್ನುವಷ್ಟು ಚಂಚಲತೆ, ನೋಡುವಾಗ ನನ್ನ ಇಣುಕಿದ್ದ ಎದೆ ಮುಚ್ಚಬೇಕು ಎನಿಸಿತು. ನನ್ನ ರೂಮೇಕೆ ಇಷ್ಟು ಅಸ್ವಸ್ಥವಾಗಿದೆ ಅನಿಸಿತು. ಒಂದೆರೆಡು ಜಿರಲೆ ಕಿಟಕಿಯಲ್ಲಿ ಹಾದು ಮಾಯವಾದೊ. ಅವ ಬಂದ. ಕಣ್ಣೀರು ಕಾಣುತ್ತಿಲ್ಲ. ಒರೆಸಿಕೊಂಡನೇನೋ, ಅಥವಾ ಕಣ್ಣೀರು ನಿಂತಿರಬೇಕೇನೋ ಗೊತ್ತಾಗಲಿಲ್ಲ. ಸ್ವಲ್ಪ ವಾಲುವ ಹಾಗೆ ಕುಳಿತೆ. ಆ ಕುಳಿತ ಭಂಗಿಯಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಮಂಡಿಗಳು ಮಕ್ಕಳ ಜಾಮಿಟ್ರಿ ಬಾಕ್ಸಿನ ಕೈವಾರದ ಸ್ಕ್ರೂ ಜಾಗದಂತೆ ಉಂಡೆಯಾಗಿ ಕಾಣುವಂತೆ ಮೇಲೆದ್ದವು. ಕೈ ಇಟ್ಟು ನನ್ನ ಕಾಲನ್ನು ನೇರ ಮಾಡಿದ. ತಲೆಯಿಟ್ಟು ತೊಡೆಯ ಸೀರೆಯ ಅಲೆಗಳಲ್ಲಿ ಅವಿತುಕೊಂಡ. ಎಷ್ಟೋ ಕೊಳಕಿನ ಗೂಡಲ್ಲಿದ್ದರೂ ನನ್ನ ಉಡುಗೆಗಳಲ್ಲಿ ನಾಜೂಕು ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳೋದು ನಾನು ಕಲಿತ ಈ ವೃತ್ತಿಯ ಪ್ರಮುಖ ವಿದ್ಯೆಯಾಗಿತ್ತು. ಅದರಲ್ಲಿ ಇವ ಲಾಭ ಹೊಂದಿದನಾ, ಸೀರೆಯ ಗಮಲಿನಲ್ಲಿ ಕರಗಿ ಹೋದನಾ, ನಾನು ಬದುಕಿರುವೆನಲ್ಲಾ, ನನಗೂ ಸ್ವರವಿದೆಯಾ, ಇವನು ಯಾವ ಬಗೆಯ ಗಂಡಸು?

ಹಾಗೆ ರಾತ್ರಿಯ ವಾರೆಗಣ್ಣಿನೊಂದಿಗೆ ಕಿಟಕಿಯಾಚೆಗೆ ಇಣುಕಿದೆ. ಇವನ ಮನೋವ್ಯಾಕುಲತೆ ಅರ್ಥವಾಗಲಿಲ್ಲ. ಏಳಿಸಿ ಮುಖದ ಮೇಲೆರೆಡು ಬಿಡಲಾ, ಎಂದಿನಂತೆ ಸುಮ್ಮನೆ ಕಣ್ಮುಚ್ಚಲಾ, ಕಿಟಕಿಯಾಚೆಯ ಬೆಳಕನ್ನು ಧೈರ್ಯಕ್ಕಾಗಿ ರೂಮೊಳಗೆ ಕರೆಯಲಾ, ಅ ಲೈಟು ಕಂಬದ ಹಳದೀ ದೀಪಕ್ಕೆ ನಕ್ಷತ್ರದೊಂದಿಗೆ ಸಂಬಂಧ ಬೆಳೆಸಲಾ, ಅಲ್ಲೆಲ್ಲೋ ಅರಚಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿರುವ ನನ್ನ ಪ್ರಕಾರ ಕಪ್ಪು ಬಣ್ಣದ ನಾಯಿಯ ನಾಳಿನ ಜೀವನ ವಹಿವಾಟು ಊಹಿಸಲಾ, ಸೊಯ್ ಎಂದು ಸುತ್ತುತ್ತಾ ಸುತ್ತುತ್ತಾ ಕೂತ ಸೊಳ್ಳೆಯ ಕಗ್ಗೊಲೆ ಕೈಗೊಳ್ಳಲಾ, ನನ್ನ ನೆರಳು ಪ್ರಾಧಾನ್ಯವಾಗಿರುವ ಆ ಗೋಡೆಗೆ ಈತನನ್ನು ಸೇರಿಸಿಕೊಳ್ಳುವಂತೆ ಹೊಟ್ಟೆಕಿಚ್ಚು ಪಡಲಾ- ಯಾಕೋ ಎದ್ದು ಕೂತು ಕೈ ಹಿಡಿದ. ನಿನಗೆ ನಾನು ಎಷ್ಟನೆಯವನು? ನಿನ್ನ ಹೆಸರೇನು? ನಿನ್ನ ರೇಟಿನಲ್ಲಿ ರಾಜಿಯಿಲ್ಲವೇ? ಮುಂದೆ ಬಂದಾಗ ನೀನೇ ಸಿಗು ಅಂತೇನೂ ಹೇಳಲಿಲ್ಲ-ಕೇಳಲಿಲ್ಲ. ಕಣ್ಣು ಒದ್ದೆ ಮಾಡಿಕೊಂಡಿದ್ದ. ನನ್ನ ತೊಡೆಯ ಸೀರೆಯನ್ನು ಅವನಿಗೆ ಗೊತ್ತಾಗದಂತೆ ಬೆರಳಿಂದ ಸಂಚರಿಸಿದೆ. ತುಸು ಒದ್ದೆಯಾಗಿದೆ. ಏನಾಯ್ತು ಎಂದುಬಿಟ್ಟೆ. ತಾಯಿ ತೀರಿಕೊಂಡಳು ಎಂದ. ಯಾಕೆ ಉಸಿರುಬಿಟ್ಟೆ ಎನಿಸಿತು. ನನಗೂ ಅಳು ಬಂತು. ಅಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳೋಣ ಅನಿಸಿತು. ತಾಯಿ ಸತ್ತಳು ಎಂಬುದು ಅವನಿಗೆ ಅವನ ತೀರಾ ಖಾಸಗೀತನದ ಪ್ರಮುಖ ಗೋರವಾದದ್ದೇ. ಆದರೆ ನನಗೆ ಅದ್ಯಾವುದೂ ಇಲ್ಲ. ಅಲ್ಲ, ನಾನ್ಯಾಕೆ ಅತ್ತೆ ಎಂಬುದೂ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಕಣ್ಣೀರು ಬಂತು. ಹನಿ ಜಾರುವುದು ಗೊತ್ತಾಗುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಒರೆಸಿಕೊಂಡೆ. ಆ ಹಾಸಿಗೆಯ ಕಲೆಗಳಲ್ಲಿ ತೀರಾ ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿರುವ ನನ್ನ ಕಂಬನಿಯ ಅವಶ್ಯವಾದರೂ ಏನೂ ಇಲ್ಲ. ಆದರೆ ಅದಕ್ಕಲ್ಲ ನಾ ಕಣ್ಣೀರು ಒರೆಸಿಕೊಂಡದ್ದು. ಟಾಯ್ಲೆಟ್ ಎಲ್ಲಿ ಎಂದ-ಅಲ್ಲಿ ಎಂದು ಕೈ ಮಾಡಿದೆ. ಅದಾದರೂ ಸ್ವಚ್ಛವಾಗಿದೆ ಎಂಬ ಸಮಾಧಾನ ನನ್ನಲ್ಲಿರಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಅದು ಸ್ವಚ್ಛವಾಗಿತ್ತು. ಮನೆಯಂಗಳ ಗುಡಿಸಿ ರಂಗೋಲಿ ಬರೆದು ಸ್ನಾನದ ನಿಮಿತ್ತ ಹಸಿಗೂದಲ ಹಿಂಡನ್ನು ¨ಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿ ಕಟ್ಟಿ ಪ್ರದರ್ಶನಕ್ಕಿರಿಸಿ ವಯ್ಯಾರದಿಂದ ಈ ರಂಗೋಲಿಗಿಂತ ನಾಳೆ ಬರೆಯಲಿರುವ ರಂಗೋಲಿಯನ್ನು ನೆನೆದು ಸಂಭ್ರಮಿಸುವ ‘ಮಹಿಳೆ’ಯ ಬಾಳು ನನ್ನದಲ್ಲವಲ್ಲ!. ಅದಕ್ಕೇ ಪದೇ ಪದೇ ಟಾಯ್ಲಟ್ಟನ್ನೇ ತಿಕ್ಕಿ ತೀಡಿ ತೊಳೆಯುತ್ತಿದ್ದೆ. ಇದ್ದ ಕೋಪವನ್ನೆಲ್ಲ ರೂಮಿನ ಧೂಳಿಗೂ, ಸೊಳ್ಳೆಗಳಿಗೂ, ಜಿರಲೆಗಳಿಗೂ, ಹಲ್ಲಿಗಳಿಗೂ, ಇಣುಕಿ ಹೋಗುವ ಹೆಗ್ಗಣಗಳಿಗೂ, ತಡೆದು ನಿಲ್ಲಿಸಿದ ಕಿಟಕಿಯ ಬೆಳಕಿನ ಕೋಲಿನ ತಾಳ್ಮೆಗೂ, ಅಸಾಮಾನವಾದ ಮಂಚದ ಕಾಲಿಗೆ ಕೊಟ್ಟ ಪೇಪರ್‍ನ ಉಂಡೆಗೂ, ನನ್ನ ಹೆಸರಿನ ಮುಂದೆ ಇರುವ ಅಸಂಬಂಧ, ಅಪ್ರಯೋಜಕ ಆರ್ ಎಂಬ ಇನ್ಷಿಯಲ್‍ಗೂ, ಕಾಲುಂಗುರ ಪೋಣಿಸದ ಕಾಲ್ಬೆರಳಿಗೂ ಹಂಚಿದ್ದೆ. ಎಷ್ಟೋ ಬಾರಿ ನನ್ನ ಚರ್ಮದ ಮೇಲೆ ಕೂತ ಸೊಳ್ಳೆಯ ಹೊಟ್ಟೆ ನನ್ನ  ರಕ್ತದಿಂದಲೇ ದಪ್ಪವಾಗುವುದನ್ನು ನೋಡಿ ಸುಮ್ಮನಾಗಿದ್ದೇನೆ. ನಾಜೂಕಿನಿಂದ ಬಂದ ಹಲ್ಲಿ ಪೆದ್ದು ಪೆದ್ದಾಗಿ ಕೂತ ಕೀಟಕ್ಕೆ ಕಣ್ಣುಹಾಕಿ, ಹೊಂಚು ಹಾಕಿ ಅಷ್ಟು ನಿಷ್ಠೂರ ಶಾಂತಿಯಿಂದ ಅದರ ಕಾಯುವಿಕೆಯನ್ನು ಕಾದಿದ್ದೇನೆ, ಜಿರಲೆಯನ್ನು ಕಂಡು ಬೆಚ್ಚುವ ಕೆಚ್ಚಲೆದೆಯು ತಂದುಕೊಂಡ ಧೈರ್ಯ ನೋಡಿ ಮರುಗಿದ್ದೇನೆ. ಧೂಳಿನ ನೆಲದಲ್ಲಿ ಗೀಚಿದ ನನ್ನ ಹೆಸರು ನಾನೇ ಅಳಿಸಿ ಪರಿತಪಿಸಿದ್ದೇನೆ. ಮತ್ತೆ ಅಲ್ಲೇ ಧೂಳು ಕೂಡುವುದನ್ನು ಕಂಡಿದ್ದೇನೆ.

ಟಾಯ್ಲೆಟ್ಟಿನಲ್ಲಾದ ಶಬ್ಧದಿಂದ ಅವ ಮುಖ ತೊಳೆಯಲೋದದ್ದು ಎಂಬುದು ಅರ್ಥವಾಯಿತು. ಪ್ರಸನ್ನನಾಗಿ ಕಂಗೊಳಿಸಿದ್ದ. ಅವನ ಹೆಸರು ಕೇಳಬೇಕೆನಿಸಿತು. ಎದ್ದುನಿಂತೆ, ಒಮ್ಮೆ ಹಾಸಿಗೆಯ ಬೆಡ್‍ಶೀಟ್ ತೆಗೆದು ಒದರಿದೆ. ಧೂಳು ರಿಲೀಸಾಗಿ ಹೊಮ್ಮುತ್ತಿತ್ತು. ಹಾಸಿಗೆಯ ಮೇಲಿದ್ದ ಒಂದೆರೆಡು ಸಿಗರೇಟಿನ ಪೀಸನ್ನು ಕೈಯಲ್ಲಿ ಸರಿಸಿ ಅವನನ್ನು ನೋಡಿದೆ. ಅವ ಯಾತಕ್ಕಾಗಿ ಎನ್ನುವಂತೆ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದ. ಒಂದು ಕಡೆಯಿಂದ ರೂಮಿನ ಕಸ ಗುಡಿಸಿದೆ. ಹೊಸದಾಯಿತು. ನಾನು ಮುಖ ತೊಳೆದುಕೊಂಡು ಸಿಂಧೂರವಿಲ್ಲದೆ ಹಣೆ ಚನ್ನಾಗೇ ಇದೆ ಎಂದುಕೊಂಡೆ. ಕೂತುಕೊಳ್ಳುವಂತೆ ಹೇಳಿದೆ. ಅವ ಮಲಗಿದ. ನಿದ್ದೆ ಹೋದ. ಗೋಡೆಗೊರಗಿ ಬಾಳನ್ನು ಕೆದಕಲು ಹೋಗಿ ಛೀಮಾರ ಹಾಕಿಸಿಕೊಂಡು ಕಕ್ಕಾಬಿಕ್ಕಿಯಾದೆ. ಧೂಳು ಶಾಂತಿಯಾಗುವಲ್ಲಿ ಜಯಶೀಲನಾಗಿತ್ತು. ದೀಪ ಆರಿಸಿ ಬಂದು ಮಗ್ಗುಲಾದೆ. ಥೇಟ್ ಗೃಹಿಣಿಯಂತೆ ಅನಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಗೃಹಿಣಿಯಾಗದ ನಾನು ಅದರ ಅನುಭವವಿಲ್ಲದ ನಾನು ಸಮಾಜ ಒಪ್ಪುವಂತಹ ಲೈಂಗಿಕ ಹಿತಾಶಕ್ತಿಯಲ್ಲಿ ಎಳ್ಳಷ್ಟು ಪ್ರಾಮಾಣಿಕತೆಯಿಲ್ಲದ ನಾನು ಇದು ಲೈಂಗಿಕತೆಯೋ, ಹಿಂಸೆಯೋ, ಹೀನ ಕೃತ್ಯವೋ ಎಂಬ ಗೊಂದಲದಲ್ಲಿರುವ ನಾನು ಅದು ಯಾವ ಹಕ್ಕಿನಿಂದ ‘ಗೃಹಿಣಿಯಂತೆ’ ಎಂಬ ಪದ ಬಳೆಸಿದೆನೋ! ತಬ್ಬಿಕೊಂಡೆ, ಅವ ಏನಾದರೂ ದೂರ ತಳ್ಳಿದರೆ ಮತ್ತೆ ರೂಮಿನಲ್ಲಿ ಕಸಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ತಂದು ಎರಚಿ ಆದರಗಿತ್ತಿಯ ತಂಗುದಾಣಕ್ಕೆ ಯೋಗ್ಯತೆ ನೀಡುವೆ ಎಂದುಕೊಂಡು ದೂರ ಸರಿದು ಮಲಗಿದೆ.

ಎಷ್ಟೋ ಹೊತ್ತಾದ ಮೇಲೆ ಎಚ್ಚರಗೊಂಡೆ. ಅವನ ಕಾಲು ನನ್ನ ಮೇಲಿತ್ತು. ನನ್ನ ಬಟ್ಟೆ ಕದಡಿಲ್ಲ. ವಿಚಿತ್ರ ನೋವಿಲ್ಲ. ಹಿಸುಕಿದ ಹಣಬೆಯಂತೆ ನನಗೆ ನಾ ಬಾಸವಾಗುತ್ತಿಲ್ಲ. ಒಂದು ಬಗೆಯ ಸಂತಸ. ಒಂದು ಬಗೆಯ ಸಂಕಟ. ಕಾಲೇಕೊ ಈಗ ಭಾರವಾಗುತ್ತಿದೆ. ಮೆಲ್ಲ ಸರಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಕೊಸರಾಡುವಾಗ ಎದ್ದ. ಅಂತಹ ಗಾಢ ನಿದ್ರೆಯಲ್ಲಿ ಅವನಿದ್ದಂತೆ ಅನಿಸಲಿಲ್ಲ. ಪಕ್ಕ ಬಂದು ಪುರಾಣ ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದ. ಬೇರೆ ದಾರಿಯಿಲ್ಲದೆ ಕೇಳಿದೆ. ಅವ ಮೌನವಾಗೇ ಇದ್ದಷ್ಟು ಹೊತ್ತು ನಾನು ಕಳೆದುಹೋಗುತ್ತಿದ್ದೆ. ಈಗ ನಿದಿರೆ ಬರುವಂತೆ ಸೋತಂತೆ ಅನಿಸಿ ಒಂದೆರೆಡು ಬಾರಿ ಜಗ್ ಜಗ್ ಎಂದು ಎಚ್ಚೆತ್ತುಕೊಂಡೆ. ಒಂದು ಬಗೆಯ ಹೀನತೆಯಲ್ಲಿಯೇ ಹದವಾಗಿದ್ದ ನಾನು ನಿಜವಾದ ಹದದ ಭಾವನೆಗೆ ಒಗ್ಗಿಕೊಳ್ಳಲಾಗದೆ ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತಿದ್ದೆ. ಆಗುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ನನ್ನದು ನಾಟಕೀಯವೇನೋ ಎನಿಸಿತು. ಆದರೂ ಹೂಂ, ಹೂಂ ಅನ್ನುತ್ತಿದ್ದೆ. ನಿನಗೆ ಬೇರೆ ಕೆಲಸ ಒಗ್ಗುವುದಿಲ್ಲವಾ ಅಂದ, ರೇಗಿದೆ. ನಕ್ಕ. ಮತ್ತೂ ರೇಗಿದೆ, ತಬ್ಬಿಕೊಂಡ. ಸುಮ್ಮನಾದೆ. ಇನ್ನೇನು ಬೆಳಕನ್ನು ಕರೆಯುವುದರಲ್ಲಿದ್ದ ಜಗತ್ತು ನನಗಾದಿನ ಮೋಸ ಮಾಡಲು ಕಾದಿತ್ತು. ಸೆರಗು ಸರಿಸುವ ಅಪ್ಪುಗೆ ಅದಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಯಾಕೋ ಮೈ ರೋಮಾಂಚನವಾಗಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿತ್ತು. ನಾನೇ ದುಡ್ಡುಕೊಟ್ಟು ಅವನನ್ನು ಸುಖಿಸಲ ಅನ್ನುವಷ್ಟು ಬದಲಾಗುತ್ತಿದ್ದೆ. ಅಪ್ಪುಗೆ ಗಟ್ಟಿಯಾಯಿತು. ಪರ್ಸು ತೆಗೆದು 3000 ಕೊಟ್ಟ. ಅವನಿಗೆ ದುಡ್ಡು ಕೊಡುವುದು ಕಷ್ಟವಾಗಿತ್ತು. ನನಗೆ ಪಡೆಯೋದು ಯಮಯಾತನೆಯಾಗಿತ್ತು. ಎಷ್ಟಿದ್ದರೂ ನಮ್ಮಿಬ್ಬರದು ಒಂದು ರಾತ್ರಿಯ ವ್ಯವಹಾರ ಎಂಬುದು ಅಸಹನೀಯವಾಗಿ, ಅನಿರ್ವಚನೀಯವಾಗಿ ಕೊಲ್ಲುತ್ತಿತ್ತು. ದುಡಿದ ದುಡ್ಡು ಅಂತ ಅವನಿಗನಿಸಲು ಶುರುವಾಗಿತ್ತೇನೋ, ಪ್ರೀತಿಗೆ ಕಾಸು ಪಡೆದೆನಾ ಅನಿಸಲು ನನಗೆ ಶುರುವಾಗಿತ್ತು. “ಇಲ್ಲಿಯ ಈ ನರಕದಿಂದ ಹೊರಬರುವುದಾದರೆ ನನ್ನ ಗೆಳತಿಯ ಗಾರ್ಮೆಂಟಿನಲ್ಲಿ ದುಡಿಸುತ್ತೇನೆ. ಈಗ ಸಿಗುವಂಗೆ ಕೈತುಂಬಾ ಸಿಗದಿದ್ದರೂ ಹೊಟ್ಟೆ ತುಂಬುವಷ್ಟು ಸಿಗುತ್ತದೆ. ನನ್ನ ಏರಿಯಾದಲ್ಲೇ ಪಿಜಿ ಒಂದಿದೆ. ನಾನೇ ಮಾತನಾಡುತ್ತೇನೆ. ಆದಷ್ಟು ಬೇಗ ಹೇಳು” ಎಂದು ಅವನ ದೂರವಾಣಿ ಸಂಖ್ಯೆ ಕೈಗಿತ್ತ. “ಅಮ್ಮನ ಸಾವಿನಿಂದ ಸೋತಿದ್ದೇನೆ, ಒಂದೆರೆಡು ವಾರದಲ್ಲಿ ಹೊಸಬನಾಗಲು ಮುಂಬಯಿಯ ನನ್ನ ಚಿಕ್ಕಪ್ಪನನ್ನು ಅರಸಿ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದೇನೆ, ಯಾವ ಕ್ಷಣ ಇಲ್ಲಿಂದ ಹೊರಡುತ್ತೀಯೋ ಆ ಕ್ಷಣದಿಂದ ನಿನ್ನ ಬಾಳು ಬದಲಾದೀತು” ಎಂದು ಒಬ್ಬ ಒಳ್ಳೆಯ ಜ್ಞಾನಿಯ ನುಡಿಗಳನ್ನು ನುಡಿದು ಯಾಕೋ ಕೆಟ್ಟವನಾದ. ಬಿಟ್ಟು ಹೋಗುತ್ತಿರುವನಲ್ಲಾ ಎಂದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ ವಾಸ್ತವಕ್ಕೆ ನಾ ಮರಳಿ ಬಂದೆ. ತುಂಬಾ ದೊಡ್ಡ ಮನುಷ್ಯನಾದ. ಆ ನಂಬರನ್ನು ನೋಡುತ್ತಾ ಇವು ನನ್ನ ಹಣೆಬರಹದ ಕುರುಹುಗಳಾ ಅನಿಸಿದವು. ಮತ್ತೆ ಕಸವನ್ನೆಲ್ಲಾ ರೂಮಿನಲ್ಲಿ ಹರಡಿದೆ. ಆ ಬಿಲ್ಡಿಂಗಿನ ಗೇಟು ಯಾವಾಗ ತೆರೆದಿಡುತ್ತದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಖಾತರಿ ಪಡಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಮುಂದಾಗಿ ಸಮಯಕ್ಕಾಗಿ ಬದುಕಿದೆ. ಕಾಲುಂಗುರವಿಲ್ಲದ ಬೆರಳು ಸುಂದರವಾಗಿಯೇ ಕಂಡಿತು. ಥತ್ ನನ್ನ ಜನ್ಮಕ್ಕಿಷ್ಟು ಅನ್ನಿಸಿತು. ಬದಲಾಗಬೇಕು ಎಂದುಕೊಂಡೆ. ಸೂರ್ಯನಿಂದ ಬಚಾವಾಗಿದ್ದು ಸಾಕೆನಿಸಿತು. ಯಾವುದೋ ಸಾಧನೆಯಲ್ಲಿ ಗೆದ್ದು ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಹಾರಾಡುವ ಹಾಗಾಯಿತು. ಜೈಲಲ್ಲಿದ್ದು ಜಾತ್ರೆಯಲ್ಲಿರುವಂತೆ, ದೀಪವಿಲ್ಲದೆ ಮನದ ಜ್ಯೋತಿ ಧಗ್ ಎಂದು ಹೊತ್ತಿ ಉರಿದಂತೆ, ಸಾಕುವ ಗಂಡನಿದ್ದರೂ ಮಗು ಬೇಡ ಅಂದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದವಳು ಈಗ ಗಂಡನಿಲ್ಲದಿರುವಿಕೆಯಲ್ಲಿಯೂ ದತ್ತು ಪಡದಾದರೂ ಮಗು ಸಾಕುತ್ತೇನೆ ಎನ್ನುವ ಬಗೆಯ ಆಕಾಂಕ್ಷೆಗೆ, ಮಮತೆಯ ಉತ್ಕಟತೆಗೆ, ಮನುಷ್ಯತ್ವದ ಮಜಲಿಗೆ ಬರುವಾಗಲೇ ಕಟ್ಟಡದ ಗೇಟು ಮುಚ್ಚಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿತ್ತು. ನಂಬರ್ ಅನ್ನು ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿ ಅದುಮಿಟ್ಟುಕೊಂಡು ಹೊಸ ಸೂರ್ಯನನ್ನು ನೋಡಿದಳು. ಆ ಕಿಟಕಿಯ ಕಂಬಿಯಲ್ಲಿ ಬಣ್ಣದ ಚಕ್ಕೆ ಎದ್ದು ಅದರ ಬಣ್ಣ ರೈಲು ಕಂಬಿಯನ್ನು ಹೋಲುತ್ತಿತ್ತು.

Thursday, 16 March 2017

"ಹೆಂಗರುಳು"-- ಚಂದ್ರು ಎಂ ಹುಣಸೂರು

"ಹೆಂಗರುಳು"

ಹೋಗು ಹೋಗು ತಿರುಗಿ ನೋಡದೆ
ಎಲ್ಲಕ್ಕೂ ನನ್ನನ್ನೇ ಹೋಲಿಸಿ
ಎಲ್ಲವನ್ನು ನನ್ನಲ್ಲೆ ಹೊರಿಸಿ
ಏನಿಲ್ಲವೆಂಬಂತೆ ಆರಾಮಾಗಿ ಹೋಗುತ್ತೀಯಾ?
ನೋಡಿ ಕೂಡ ನೋಡದೆ, ಹೋಗು ಹೋಗು ಇರಲಿ!!

ಮಡಿಲೇ ಬೇಕಿತ್ತು ಆಗ
ಕಿರುಗೊರಕೆ ಹೊಡೆದು ಒದ್ದೆ ಮಾಡಲು
ಮೊಲೆಯೂಡುವಾಗ ಮುಚ್ಚಿದ ಸೆರಗ
ನೀ ಕಿತ್ತು ಕಿತ್ತು ಎಸೆಯುವಾಗಲೂ ನಾ ನಕ್ಕೆ
ಮುಲಾಜಿಲ್ಲದೆ ಅಂದು ಸುರಿದ ಸಿಂಬಳ ಈಗ ಇರಬೇಕಿತ್ತು
ನಾ ಮಾತನಾಡುವ ಪ್ರಮೇಯವೇ ಇರಲಿಲ್ಲ
ಈಗ ಹೋಗುತ್ತೀಯಾ? ಹೋಗು! ಪರವಾಗಿಲ್ಲ

ನಕ್ಷತ್ರ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ನಾಳೆ ಬರುವ ನೆಂಟನೊಬ್ಬನಿದ್ದ
ಅವನ ತೋರಿಸಿ ತುತ್ತನೀಡಲು ಖಾಲಿಯಾಯ್ತು ಬಟ್ಟಲು
ಈ ಜಾಗವಿಲ್ಲದ ಸುಳ್ಳುಗಳ ನಡುವೆ
ನಿನಗೆ ನಾ ಎಷ್ಟು ಸುಳ್ಳು ಹೇಳಿಲ್ಲ
ಎಲ್ಲವೂ ನಿನ್ನ ಮೋರೆ ಅರಳಲಿ ಅಂತಲೇ ಅಲ್ಲವಾ?
ಕೇಳಿ ನಗುತ್ತಾ ಈಗ ಹೋಗುತ್ತೀಯಾ, ಹೋಗಿಬಿಡು
ತಡಮಾಡದೆ!

ಸೆರಗುಗಳ ಬದಲಾವಣೆಯಲ್ಲಿ ಮೌನಿ ನಾನು
ನನ್ನದೆಂಬ ಸ್ವಾರ್ಥದಲ್ಲಿ ಹೆಣವಾದರೂ
ಕೊನೆಗೂ ಹನಿಯಾಗಲಿಲ್ಲವಲ್ಲ ಆಸರೆಯ ಜೇನು
ಯಾವ ಭಗವಂತ ಬಂದಿದ್ದ ಆಗ
ಅಂಡುತೊಳೆದ ಅಂಗೈ ಈಗ ಸುಕ್ಕುಸುಕ್ಕಾಗಿ ಸಾಕ್ಷಿ ಅಳಿಸಿದೆ
ನನಗೆ ಗೊತ್ತು, ಎಲ್ಲವೂ ನಿನಗೂ ಗೊತ್ತು ಅಂತ
ಆದರೂ ಹೋಗ ನಿಂತೆಯಲ್ಲ, ಹೋಗಪ್ಪ ಇರಲಿ,

ಕನಸು ಕಾಣಬಹುದು ಅಂತ ಕಾಲು ಚಾಚಲು
ಏರಿದನೊಬ್ಬ ರಾಕ್ಷಸ, ಅದು ಸಾರಾಯಿಯ ಸಾಯುವ ಗಮಲು
ಒಂದು ಹೃದಯಕ್ಕೆ ನನ್ನನ್ನು ನಾ ಹಿಂಡುಕೊಂಡೆ
ಈತ ಹೇಳಿ ಕೇಳಿ ಹಿಂಡದೆ ಹಣ್ಣಲ್ಲದ ಕಾಯಿ ಕಿತ್ತು
ಹಾಸಿಗೆಯಲ್ಲಿನ ಅಮೃತವೂ ಮರೀಚಿಕೆಯಾಯಿತು!
ನನ್ನದಲ್ಲದ ಬಾಳು ನನ್ನದಾಯಿತಲ್ಲ ಅಂತ
ಹಣೆಬರಹವನ್ನೊಮ್ಮೆ ಆಲಿಸಿದೆ, ಅಲ್ಲಿ ನೀ ಕಂಡೆ
ಆದರೆ ಹೀಗೆ ಮಾಡುತ್ತೀಯಾ ಅಂತ ಅಲ್ಲಿರಲಿಲ್ಲ
ಸರಿ ನನ್ನ ಕಥೆ ಇದ್ದದ್ದೆ ಹೊರಡು, ಹೊರಡು!

ರಟ್ಟೆ ಶಕ್ತಿಯಾಗಿದೆ ಅಂತ ಹೊಟ್ಟೆಗೆ ಬಟ್ಟೆ ಕಟ್ಟಿದ್ದು ಉಂಟು
ಬೇಡವಾದ ನಾನು ಬೆತ್ತಲೆಯ ನಿನ್ನ ಸಹಿಸಿಕೊಳ್ಳಲಿಲ್ಲವಾ?
ಒಳಗಿನ ನೋವಿಗೆ ಒಂಟಿಯಾಗಿ ಕೂತು ಬಿಕ್ಕಳಿಸಲಿಲ್ಲವಾ?
ಜೋಳಿಗೆ ಹಿಡಿಯದ ಭಿಕ್ಷುಕಿಯಾಗಿ ಆಯ್ದು ತರಲಿಲ್ಲವಾ?
ಹಾಲಿರದ ಎದೆಗೆ ಕ್ಯಾಕರಿಸಿ ಉಗಿದು ಹೊಟ್ಟೆತುಂಬಾ ಉಣಿಸಿಲ್ಲವಾ?
ನೀನು ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದರೂ ನಾ ಬಡಕೊಳ್ಳುತ್ತಿರೋದು
ನೀ ಬರುತ್ತೀಯಂತಲ್ಲ! ಹೆಂಗರುಳ ಕುದಿತಕ್ಕೆ
ತಿರುಗಿ ಬರೋದೆ ಇಲ್ಲ ನೀ, ಬರೋದು ಬೇಡ ನೀ

ಇನ್ನಾರಿಗೂ ಮಾಡದಿರು ಹೀಗೆ,
ಇನ್ನಾರಿಗೂ ಮಾಡದಿರು ಹೀಗೆ,
ನಾನು ಹೋಗುತ್ತೇನೆ!
ನಿನ್ನನ್ನೇ ಮತ್ತೆ ಎರಲು, ನೆನೆದು ನಿನ್ನ ಎದೆ ತುಂಬಿ ಬರಲು...!

ಚಂದ್ರು ಎಂ ಹುಣಸೂರು






“ಬಣ್ಣದ ಜಗುಲಿ”-- ಚಂದ್ರು ಎಂ ಹುಣಸೂರು

“ಬಣ್ಣದ ಜಗುಲಿ”

ಹೊತ್ತು ಮುಳುಗೋ ಮುನ್ನ ಬೆಳ್ಳಕ್ಕಿ, ನವಿಲು
ಹೊತ್ತಾರೆ ಎದ್ನಂದ್ರೆ ಹಸುಮೂತ್ರ ಗಮಲು
ತಂಗಾಳು ತಿನ್ನಾಕೆ ಕೆನೆಮೊಸರು ಚಂದ
ತಿಂಗಾಳು ಬೆಳಗಾಕೆ ತಾನಾಗೇ ಬಂದ

ಏನೇ ಬೆಳೆದಾರು ಮಾರುದ್ದ, ನನ್ನುದ್ದ
ಯಾರೇ ಬಂದಾರು ಬಾಯ್ತುಂಬ ನಿಶ್ಯಬ್ಧ
ಸಹ್ಯಾದ್ರಿ ನನಗದುವೆ, ಮಲೆನಾಡ ಹಸುಗೂಸು
ಮುಳ್ಳೀನ ಬಿಲ್ಜಾಲ ಸಾವಲ್ಲಿ ಬಿಡಿಗಾಸು...

ಹೊಗೆಸೊಪ್ಪು ಹೊನ್ನಾಗಿ ಸುತ್ತೈತಿ ಊರ
ಹೊಸ ಹೆಣ್ಣು ಬಂದೌವ್ಳೆ ನೋಡೋಣು ಬಾರ
ಬೀರಪ್ಪ ಜಾತ್ರೇಗೆ ಗಾಡೀಲೆ ಹೋಗೋಣ
ಜವನಾದ ಕಂಪೀಗೆ ಇಡೀ ವರ್ಷ ಕಾಯೋಣ

ಅವ್ವಳಂತ ಅತ್ತೀಗೆ ಬರುವಲ್ಲಿ ಕಾಲ
ಇರಬೇಕು ಸುಖಕಾಗಿ ಒಂಚೂರು ಸಾಲ
ಹಸುತೊಳಿಯೊ ಮೊಗೆಕೆರೆಯೇ ನನ್ನೂರ ಅಮೃತ
ಆ ಹಾದಿಯ ಬಯಬಯಸಿ ಈ ಜೀವ ಸಾಗುತ

ನಂಬೀಕೆ ದ್ಯಾವ್ರಾಗಿ ಅಪ್ಪಾಗೆ ಹೆಸರು
ನಂಬೋಕೆ ಸಾಕೈತಿ ಹನಿಮಾತ್ರ ಉಸಿರು
ಮಾರೀಗುಡಿ “ಬಣ್ಣದ ಜಗುಲಿ” ನ್ಯಾಯಕ್ಕೆ ಮುಡಿಪು
ದೀಪಾವಳಿ ಜಾನುವಾರಿಗೆ ಜಾಸ್ತಿಯಾಯ್ತು ಹೊಳಪು

ಉಪ್ಪೆಸರಿನ ಕುಲದಲ್ಲಿ ದುಡಿಯಿನ್ನೂ ನರಳಿ
ನಗುವನ್ನೇ ತರುತೈತಿ ಆ ಬೆವರು ಮರಳಿ
ನೆರೆದೆಣ್ಣ ಮುಜುಗರಕೆ ಯುಗಯುಗದ ಯಾನ
ಮಾರಮ್ಮನ ಹಬ್ಬದಲಿ ಬಲಿಯೊಂದೇ ಮೌನ!!

ಚಂದ್ರು ಎಂ ಹುಣಸೂರು











Friday, 10 March 2017

ಅಂಬೇಗಾಲಿನ ಪ್ರೇಮ ಸಂದೇಶ ---- ಚಂದ್ರು ಎಂ ಹುಣಸೂರು

ಅಂಬೇಗಾಲಿನ ಪ್ರೇಮ ಸಂದೇಶ


ಕಾಡಿಗೆ ಬೆರೆಸಿದ ಕಣ್ಣನು ನೋಡಿ,,,                        
 ಕೂಡುವ ಆಸೆಯು ಬಂದಿದೆ ಓಡಿ….
ಪದೇ ಪದೇ ನಿನ್ನ ಹೆಸರು ಕೂಗೋದು
ನೀ ತಿರುಗಲೆಂದೆ ದಿಟ,,,

ಈಗೀಗ ಅದು ರೂಪುಗೊಂಡಿದೆ
ನೀ ಇರದಾಗಲು ಚಂದ ಚಟ,,,,

            ಎದುರಿನ ಗೆಳತಿಯ ನಗುವಿಗೆ ಕುಲಿತು
            ಬಡಿಯದ ಹೃದಯದ ಬೇಡಿಕೆ ಮರೆತು

ನನ್ನನ್ನೋಡಿ ನಗುತ ಹಾಗೆ
ನೀ ಮೆಲ್ಲ ಸರಿದೆ…
ಅಂತೂ ಬದುಕಿ ನಡÉದು
ಈ ಸಾಲು ಬರೆದೆ…

ಗೆಳತಿ ನಾನಾಗೆ ಮುಗಿಬೀಳುವ ಮನಸು ಹುಚ್ಚು
      ನೀನಾಗೆ ನಗೆಬೀರಿರೆ ಜೀವಕದು ಹೆಚ್ಚು
             
ಅಂಗೀಕರಿಸು ನನ್ನ ಒಲವಾಮೃತ
ಸಂತೈಸುವೆ ಇರುಳಲು ನೆರಲಾಗುತ,,,,

ಭಾಗ್ಯದಂತೆ ಒಳಬಂದ ಒಲವಿನವಳ ಭೇಟಿ
ಹನಿಗಣ್ಣ ಭಾವನೆಗೆ ಮತ್ತಾವುದಿದೆ ಸಾಟಿ,,,,,,

ಇಚ್ಚಿಸಿದವಳುÀ ಮೆಚ್ಚುಗೆ ನೀಡದೆ
ಹೆಚ್ಚೇನು ಹೇಳಲಿ ಅಚ್ಚಾಗದ ಜಗಕೆ,,,,

ಕಪ್ಪನೆ ಇರುಳ ಒಪ್ಪಿಗೆ ಹಾಕದೆ
ರಂಗಲಿ ನಲಿವನೆ ಚಂದ್ರನೆ ನಿಜಕು,,,,

ಸಿಕ್ಕುವ ಘಳಿಗೆಯ ಮೊದಲೆ ತಿಳಿಸು
ಫಕ್ಕನೆ ಕೊಲ್ಲುವ ಚಾಳಿ ಅಳಿಸು,,,

ನೀ ಸೋಕಿದ ಬೆರಳಿಗೆ ಸಾವಿರ ಮುತ್ತು
ಈ ವಿರಹಕೆ ಅರಳದೆ ಇನ್ನೇನು ಗೊತ್ತು,,,,

ಪ್ರಾಣ,ಪ್ರೀತಿ,ಬದುಕು ಮನುಕುಲದ ಮೇರು ನಿಷ್ಠೆ
ಈ ಮೂರು ನಿನ್ನೊಂದಿಗೆ ನಾನು,ನನ್ನೊಂದಿಗೆ ನೀನು ಅಷ್ಠೆ,,